Wereld in de ban van dilemma's rond zwangerschap Britse moeder

Het lijkt beslist het makkelijkst, alles maar op zijn beloop te laten. De dilemma's rond de zwangerschap van Mandy Allwood, in wier baarmoeder acht kinderen groeien terwijl de wereld toekijkt, zijn zo groot dat er nauwelijks een aanvaardbare oplossing te bedenken is. Zelf wil ze 'de natuur haar gang laten gaan', voor zover daar nog sprake van is na een behandeling met een vruchtbaarheidskuur.

En daar begint het al. Want volgens deskundigen is deze zwangerschap levensbedreigend voor zowel de moeder als de kinderen. Maar wat klinkt er mooier dan dat een moeder al haar ongeboren kinderen het leven gunt? En welke gynaecoloog heeft het recht om tegen de wil van Allwood in, laten we zeggen vier van de acht foetussen at random te aborteren?

En wat is later minder confronterend: tegen de overgebleven kinderen zeggen dat hun bestaan hun moeders dood betekende, of dat ze het leven danken aan de gynaecoloog die hun broertjes en zusjes naast hen met naald en tang weghaalde?

De details rond deze bizarre zwangerschap lijken bedacht door de scenarioschrijver van een soap. Zij, Mandy Allwood, een succesvolle handelaarster in onroerend goed, die houdt van het goede leven en van snelle auto's. Getrouwd en een zoontje van vijf. Hij, Paul Hudson, een rijke zakenman die zijn fortuin in dezelfde branche verdiende en die dezelfde hobby heeft als zij. Een frequent bezoeker van nachtclubs, waar hij bepaald geen moeite hoeft te doen om wat aanspraak te krijgen. Ook hij is getrouwd, hij heeft twee zoontjes. Om een lang verhaal kort te maken: ze beginnen een zakelijke samenwerking en al gauw verlaat zij haar man en betrekt het huis naast Paul Hudson. Volgens haar familie is ze bezeten van hem en nog niet eens alleen wegens zijn geld, zoals kwade tongen in de Engelse pers beweren. De echtgenote van Hudson zegt, lange tijd van niks geweten te hebben en ook nu nog niet van plan te zijn haar man met Mandy te delen.

Zakelijk gaat het al gauw slecht met hen, maar Mandy wil niets liever dan een kind van Paul, wat ervoor pleit dat ze niet alleen op zijn geld uit is. Na een miskraam vraagt ze haar huisarts een kuur die de vruchtbaarheid bevordert. Ze kijgt die ook, met het advies om bij wijze van spreken voorlopig maar even rug-aan-rug te slapen, om bevruchting van teveel eitjes tegelijk te voorkomen.

Achteraf zei Paul Hudson dat hij niet wist van haar behandeling. Blijkbaar was hij er niet bij toen Mandy met haar huisarts over de vruchtbaarheidskuur sprak. De vraag is of de huisarts er goed aan gedaan heeft om de factor vader buiten beschouwing te laten en alleen zaken te doen met de moeder. Is kinderwens geen zaak van twee, ook bij zelfstandige, geslaagde, snelle zakenvrouwen?

Allwood en Hudson hebben hun verhaal verkocht aan News of the World, en dat was aanleiding tot grote verontwaardiging. De krant ontkent geruchten dat er een bonus zou staan op het hoofd van ieder levend geboren kind. Wel is er sprake van twee bedragen: 250 duizend gulden voor als geen van de babies levend geboren wordt tot 2,5 miljoen gulden als alle acht babies geboren worden. Dat Mandy Allwood àl haar baby's wil en niet wil horen van abortus van vier van de acht, om daarmee de levenskansen van de kinderen en ook van haarzelf te vergroten, zou ook al niets met geld te maken hebben. Ze heeft verklaard de zaak op zijn natuurlijke beloop te willen laten, waarmee ze zich ongevraagd verzekerd heeft van de steun van de pro-life organisaties. Een steun die, gezien het levensbedreigende karakter van deze zwangerschap, iets dubieus heeft.

Is dit het onvermijdelijke gevolg van de voortschrijdende techniek op het gebied van vruchtbaarheid, zoals kettingbotsingen bij auto's en snelwegen horen ? Kunnen ethische vragen als die rond deze meerlingzwangerschap alleen voorkomen worden door alle vruchtbaarheidsbevorderende middelen maar helemaal af te schaffen en gewoon af te wachten of Gods water wel over Gods akker wil lopen? Helaas, als het over medische ethiek gaat zijn er geen radicale oplossingen. Zoals het ook geen uitkomst biedt om, zoals pro-life organisaties doen, te kiezen voor het belang van Het Leven. Was het maar zo simpel.

De huisarts die Allwood de kuur voorschreef had natuurlijk moeten weten dat het verlangen naar een zwangerschap - en daar hebben niet allen vrouwen last van - vaak sterker is dan welk verstandige rationele afweging dan ook. Juist daarom is het veel te gemakkelijk om een gesprek met de partner over te slaan en zo'n kuur alleen met een goedbedoeld adviesje te begeleiden in de hoop op een snel en makkelijk happy end.

Want dat dit verhaal happy zal eindigen, zit er niet in.