Miricioiu blijft in gezap staande

Tv-uitzending op 22 en 29 december.

Dit televisie-zap-gedrag werkte op den duur behoorlijk storend. De AVRO had uitgepakt met artiesten als de Amerikaanse pianist Tzimon Barto, de Nederlandse jazz-zangeres Denise Jannah, het piano-duo Karin Lechner en Sergio Tempo plus een stoet jonge Nederlandse musici. Meest bijzonder was het optreden van sopraan Nelly Miricioiu, die samen met haar vaste begeleider David Harper van tien tot twaalf een liedrecital verzorgde. Bijzonder omdat Miricioiu met dit repertoire in Nederland nooit te horen was èn bijzonder omdat ze het recital had opgehangen aan haar eigen, moeizame carrière als zangeres in het Roemenië van Ceaucescu, waarover ze tussen de liederen door innemend vertelde.

Voor zo'n intiem en persoonlijk recital was de grote zaal van het Concertgebouw eigenlijk ongeschikt, ook al was geprobeerd met tafeltjes en stoelen een gezellige sfeer te creëeren. Uitermate storend was het geluid van in- en uitlopende mensen, omvallend glaswerk en pratende mensen op de gangen. Toen er ook nog met een enorme knal een spot ontplofte, leek het er even op dat Miricioiu het voor gezien zou houden. Van tevoren had ze al aangekondigd dat haar optreden geen cabaret-act was en dat ze concentratie verlangde. Maar Miricioiu bleef en maakte sportief haar lange recital af. Dat was begonnen in Spanje met vier liederen van Rodrigo. In Barcelona won Miricioiu haar eerste concours, leed ze honger en zocht ze vergeefs naar een impresario. Het verdiende geld verdween in de partijkas van Ceaucescu. In Parijs ging het niet anders. Miricioiu kreeg door ondervoeding een nierontsteking, maar moest bij terugkomst in Roemenië eerst een gepland concert zingen alvorens ze medische hulp kreeg. Toen ze voor optredens werd uitgenodigd op de Filipijnen, besloot ze haar retourticket te vergeten.

Op de Filipijnen raakte ze bevriend met Imelda Marcos (vreemd eigenlijk: van de ene dictator naar de andere) en kreeg ze alle steun bij haar problemen als vluchteling. In Engeland vroeg ze uiteindelijk politiek asiel aan. Daar ontmoette ze haar latere echtgenoot en daar werd haar inmiddels vier jaar oude zoon geboren. Miricioiu zong uit al die landen liederen en aria's.

Het tweede gedeelte van het recital droeg Miricioiu op aan haar Nederlandse vrienden. Hier had ze haar artistieke vrijheid gevonden, zei ze en ze onderstreepte dat met belcanto-liederen, het repertoire waar ze hier furore mee maakte. In alle rumoer wist Miricioiu een bewonderenswaardige concentratie op te roepen. Haar stem klonk meteen in Rodrigo's 'Con que la lavare' gebiedend met een prachtige open klank. Aandoenlijk klonk de muziek uit de Filipijnen en ontroerend waren de Roemeense liederen van Bretan. Miricioiu zong voor het eerst sinds lang weer in het Roemeens. Het Italiaanse gedeelte kende hoogtepunten in de liederen van Donizetti en Respighi. David Harper begeleidde de zangeres bijzonder goed. Een herhaling van dit unieke optreden onder gunstiger omstandigheden ware zeer wenselijk.