HANDZWAGER

Het enige moment waarop de Elfstedentocht mij wat kon schelen was vorige vrijdag, toen ik te Hindeloopen op het ijs stond.

Via de regionale radio was ons de dagen tevoren door een voordrachtskunstenares, merkwaardig, zo noemen ze daar een zangeres, aangekondigd dat de Elfstedenkoorts een Hollandse uitvinding is van Hollandse media met kolonisatiedrift. Een echte Fries komt al aan z'n gerief wanneer die Kroes een uurtje over de Bonkevaart zwiert en er dan opgewekt vanaf stapt met de mededeling dat het eerst nog maar eens een week zwaar moet vriezen.

Enfin, ik was toch slechts tijdelijk immigrant daar, dus veel en vaak aan het gat in de ozonlaag gedacht, waardoor 'de tocht der tochten', zoals Henny Stoel dat de lading van 'Play it again, Sam' kan meegeven, waardoor die tocht dus nooit van z'n levensdagen meer zou kunnen doorgaan. Maar het zwagersyndroom dwong tot maatregelen. De zwagerij heb je in vele soorten en maten, de op een na bekendste zijnde de handzwagerij. Die gaat zo: ik heb mijn buurman wel eens een hand gegeven, die heeft Wim Kok de hand geschud en die heeft wel eens met Bill Clinton staan te pompen. Dus: tweedegraads handzwager van de president der VS. Maar het is begonnen bij de doelzwagerij. In een onbewaakt ogenblik, tijdens de bezichtiging van het Wembleystadion vanwege Ajax-Panathinaikos, heb ik nog eens een bal daar in het doel geschopt. Heilige grond en zo, dat moest snel gebeuren voor er een suppoostachtige Brit kon ingrijpen. Aldus eerstegraads doelzwager geworden van Stanley Matthews, mij dunkt. Ook in het Olympisch Stadion heb ik de bal al eens in de touwen gejaagd: eerstegraads doelzwager van Johan Cruijff, maar die had ik al eens de hand geschud; alleen Danny staat het complete zwagerdom nog in de weg.

Dus te Hindeloopen ook op het ijs gaan staan, beide handen op de rug, verbeten trek op het gezicht en gelukkig was het er nog vreselijk koud bij ook. Stel dat het blijft vriezen en die Friezen hun anti-Hollandse gevoelens wegdrukken ten bate van hun eigen folklore, dan ben ik één klap ook nog schaatszwager van de winnaar van de Elfstedentocht 1996.

Het enige dat eraan ontbrak waren de schaatsen; ik heb ze niet want ik kan niet schaatsen. Maar ik kan, zei men, ook niet voetballen.