ME'er tegen kraker: kijk eens wat bozer, dat hoort zo

Van een onzer verslaggeefsters AMSTERDAM - Zware betonblokken worden door krakers de weg op gesleept, de weg is aan twee kanten met pallets, een bouwkeet en een autowrak gebarricadeerd. Er hangt een benzinelucht, wat de grimmige sfeer versterkt. De obstakels moeten de ontruiming van Villa Omval bemoeilijken.

Het bekende kraakpand werd gisteren ontruimd. Het was het begin van de ontruimingsgolf, waarin nog vijf andere panden door de politie zullen worden leeggehaald. Naast Villa Omval ontruimde de politie gisteren ook een kraakpand aan de Sarphatistraat. De politie kwam het pand eenvoudig binnen via de dakkapel. Tijdens die actie werden enkele meubels en verfbommen naar beneden gegooid om de politie af te leiden, zodat de krakers door de tuin aan de achterkant konden ontkomen.

De krakers van Villa Omval waren al weken bezig het pand in een ware vestig te veranderen. Naast de straatbarricades (in krakersjargon 'barries') werden de ruiten dichtgetimmerd en voor de hoofdingang lag een auto op zijn kant. Rondom het pand wierpen zij een wal van zand en hout op.

De krakers zijn er om half zeven in de ochtend al helemaal klaar voor en dragen hun strijdkostuums: groene overalls en een zwarte bivakmutsen. Volgens de berichten moet de politie om klokslag zeven uur met de ontruiming beginnen. Hoewel er nog niets te zien is, steken de krakers toch maar de barricades in de brand. Vanachter hun aarden wal kijken ze dreigend toe, de verfbommen al in de hand.

Fotografen verdringen elkaar om een shotje van een strijdlustige kraker te bemachtigen. Immiddels is de radio met krakerszender De Vrije Keyser aangezet en harde, oppeppende muziek schalt over de barricades. Maar een uur later is er nog steeds geen agent te zien. Wel dreigt de houten 'vestingmuur' in brand te vliegen. De krakers moeten vanuit het pand blussen.

Om half negen doemt de politiemacht op, acht busjes met tweehonderd man, een waterkanon en twee shovels. De pers is blij: “Eindelijk actie”, verzucht iemand. De moeizaam door de krakers op de weg gesleepte betonblokken en brandende bariccades worden binnen enkele minuten door de shovel weggevaagd. Journalisten en fotografen kunnen op het laatste moment ontkomen. Bijna valt er een betonblok op een been.

De krakers zijn immiddels aan een verfbombardement begonnen. Blauwe ME-uniformen veranderen snel in kleurige pakjes en cameramensen trachten hun apparatuur te beschermen. De politie doet niets tegen de krakers. Ze hebben het te druk met te verhinderen, dat journalisten onder een bulldozer komen.

En dan, ineens, is alles weer rustig. Geruchten over molotov-coctails en wapens blijken niet waar te zijn. Krakers verdedigen hun bolwerken niet meer met hand en tand. Zij hebben zich ergens in hun vesting teruggetrokken. Politiemensen van de dienst Braak en Traansgas (Bratro) worden in een container het dak op gehesen, om met het nodige hak- en zaagwerk een opening te forceren.

Intussen vragen de krakers in de uitzending van De Vrije Keyser verzoekplaten aan. Tot hun spijt is het nu zeer toepasselijke house-nummer 'Hakken en zagen' niet beschikbaar.

Urenlang gebeurt er eigenlijk niets. Bij sommige ME'ers slaat de verveling toe. Een van hen zit voor zich uit te staren. “Wat duurt dat wachten lang hè.”

Rond één uur wordt de verveling doorbroken; de 26 krakers zijn gevonden, in de kelder. Binnen vijf minuten heeft de politie de toegang met een stormram open. De pers wringt zich in alle bochten om de krakers te fotograferen en te filmen. Zouden ze zich verzetten of leuzen roepen? Niets van dat al, ze lopen rustig met de politie mee naar de arrestantenwagen. Een ME'er roept grijnzend naar de arrestanten: “Kijk eens wat bozer, dat hoort zo.”

Ook de enige cameraman die met de krakers in de Villa mocht zijn, komt naar buiten. De jongen, Fjodor, werkt bij een alternatief filmcollectief en wil wel zeggen hoe het binnen was. Ook hier bleek de grimmige sfeer, net als buiten, snel verdwenen. Fjodor: “Er werd zelfs gedanst.”