Oplossing nodig voor vastende illegalen

Een arbitragecommissie moet proberen een oplossing te vinden voor de witte illegalen. De hongerstakende illegalen krijgen veel steun.

Het beleid dat de overheid voert op het gebied van arbeid en zorg lijkt niet te gelden voor vrouwen zonder verblijfsvergunning. Voor alle andere inwoners bepleit de overheid het verdelen van arbeid en zorg tussen mannen en vrouwen. Bevordering van deeltijdwerk is hierbij een belangrijk instrument. Maar witte illegalen worden gestraft als zij in deeltijd werken. Wie bijvoorbeeld drie dagen per week werkt kan nooit aan de norm voldoen, omdat 'ononderbroken' arbeid verrichten wordt uitgelegd als tweehonderd dagen per jaar werken. Op deze manier zijn er maar weinig vrouwen die ooit zelfstandig de norm kunnen halen. Ook echtparen die beiden in deeltijd werken, of waar afwisselend de man en de vrouw een periode werken, krijgen geen vergunning. De zes jaar maal tweehonderd dagen moeten door één persoon worden vol gemaakt. De idealen van emancipatie en van integratie van migranten ten spijt, worden migrantenvrouwen die leven volgens hét nieuwe Nederlandse gezinsideaal blijkbaar toch niet als voldoende geïntegreerd beschouwd om een vergunning te krijgen.

Maar er zijn ook veel vrouwen, vooral moeders van kleine kinderen, die niet betaald werken. Ook dat is in Nederland een heel gebruikelijk patroon; 53 procent van de vrouwen in Nederland heeft geen baan. Maar ook hier wordt met twee maten gemeten, want een moeder die niet werkt heeft blijkbaar per definitie onvoldoende band met Nederland om gelegaliseerd te worden.