Politiek en commercieel geharrewar om een karretje

Wij vallen, neen struikelen bijna over W.A. van Buuren, de nieuwste sponsor van de Nederlandse sport. De intens gelukkige trekken op het gezicht van staats Terpstra deden me het ernstigste vermoeden: grote, sponzige tevredenheid op voorhand, de slechtste basis van succes in de sportwereld.

In Amerika speelde afgelopen dagen een vraagstuk van geheel andere signatuur. Het had ook iets met struikelen te maken, maar dan heel anders.

Casey Martin is een verdienstelijk golfspeler. Hij is 25 jaar oud en werd geboren met een ziekte die Klippel-Trenauney-Weber syndroom heet. Door deze 'ziekte' kan Martin niet goed lopen. Martin gebruikt daarom bij zijn trainingen zo'n moppig golfwagentje om van hole naar hole te rijden. Hij stapt uit bij de plaats waar de bal is neergekomen, mept, stapt weer in en rijdt verder.

Klinkt als een hele simpele oplossing voor een niet zo heel erg vervelend probleem nietwaar? Toch is Martin in de USA een probleemkind. Waarom? Vreemd maar waar, hij mag eigenlijk niet in zijn karretje rijden van de golfbazen, hij moet maar lopen, want dat moeten zijn tegenstanders immers ook.

De jonge man heeft niet lang geleden een behoorlijk zwaar toernooi gewonnen en is in de belangstelling van sponsoren gekomen. Nike, de schoenen- en kledingboer, zag wel iets in een stunt en tekende de jonge golfer voor een stevig contract. Nike's hoogste baas, Phil Knight, heeft een klein probleem omdat hij ook dikke belangen heeft in de PGA, de overkoepelende organisatie van prof-golfers en juist deze organisatie zich vierkant opstelt tegenover de jonge golfspeler.

Nike heeft in dezen toch de kant van Martin gekozen. In een mooi gemaakte tv-commercial wordt Martin opgevoerd als een jonge man die met een handicap heeft leren leven en die deze handicap meeneemt op de golfbaan. Het spel van de sporter voldoet aan de eisen die de PGA stelt, sterker nog, hij is gewoon goed, maar. . . hij heeft problemen met lopen en vraagt dus aan de PGA of hij in een karretje mag rijden. Nike maakt van Martin een rolmodel. “Hij is een inspiratie voor ons allen”, luidt de gedragen tekst.

De PGA en de advocaten van die prof-onderneming geven echter geen krimp en gaan van de regels uit die aangeven dat Martin, net zoals zijn concurrenten, over de baan moet lopen, zoals opgenomen in de golf-wetgeving van de PGA. Gelijke monniken, gelijke kappen, nietwaar?

In november van het afgelopen jaar werd Martin in de gelegenheid gesteld een toernooi per karretje 'te lopen', maar dat bleek een uitzondering te zijn. Hij miste in dat toernooi overigens plaatsing voor de grote toernooien met twee slagen, maar werd wel toegelaten tot de zogenaamde Nike-tour (!!), zeg maar het opstapje voor de grote toernooien.

Nu echter houdt de PGA het rijden per kar van de golfer tegen, puur op grond van, zoals de advocaten stellen, gelijkheid; iedere deelnemer dient het parcours van de wedstrijd lopend af te leggen en uitzonderingen zijn niet mogelijk.

De golfspeler wordt politiek gesteund door senator Tom Harkin die gebruik maakt van de wet die door het leven gaat onder de naam ADA (Americans with Disabilities Act) en ook senator Rob Dole heeft zich (bijna voorspelbaar, zeg ik, gezien Dole's handicap) aan de kant van de jonge sporter geschaard. Wat voor mij ongebruikelijk is in dezen is dat er überhaupt een rechter aan te pas moet komen om tot een uitspraak te komen. Dat de commercie hier inspringt en dat ook zo'n 'case' direct door de politiek opgepikt wordt. Iedereen wil goede sier maken met de 'ellende' van een jonge golfspeler. Nuchter verstand, gevoed door gevoel en menselijkheid blijkt vaak niet voldoende te zijn om zaken simpel op te lossen. Terwijl collega's van Martin stellen geen probleem te zien in het vervoer per wagentje, staan de advocaten van het hoofdbestuur op hun strepen. Land van onbegrensde mogelijkheden. . . and the home of the brave.