TE KOOP

Boerderijtje met schuren, boomgaard en grasland, idyllisch gelegen aan de Ommerweg 8 in Lemelerveld, te koop in veiling, ingezet op ¿ 400 000, verkocht voor ¿ 415 000.

Het was ook de maaltijdbezorger die Hendrik Rolleman vond, die dag dat hij wankelend uit bed was gestapt, was gevallen en niet meer overeind kon komen. Via het slaapkamerraam was de bezorger naar binnen geklommen toen er niet open werd gedaan. “Hendrik sloot de deur altijd aan de binnenkant af. Hij vond het niet prettig als de mensen bij hem binnenliepen, zoals we dat hier in deze streek gewoon zijn”, zegt zijn schoonzuster, Hendrikje Rolleman-Wemekamp. “Zelfs wíj moesten kloppen.” Haar echtgenoot Hendrik Jan: “Mijn broer was een goed mens, maar hij snapte helemaal niets van de moderne samenleving.”

Hendrik werd naar het ziekenhuis gebracht. Een paar jaar eerder was hij daar ook al opgenomen, met ernstige bloedarmoede. Z'n broer en schoonzus hadden hem daarna in hun huis opgenomen om verder te herstellen. Hendrikje: “Maar al gauw wilde hij weg. Hij hield niet van regels en die moeten er toch zijn in een huishouden. Hij wilde slapen en eten wanneer hèm dat uitkwam.” Bij de tweede opname in het ziekenhuis bleek hij totaal uitgeteerd. Nog geen twee weken later, op 29 april 1996, overleed Hendrik Rolleman. De kluizenaar van Lemelerveld werd 62 jaar. Hond Sasja ging naar het asiel. Hendrikje: “'t Was een hele lieve hond, maar veel te wild om in huis te halen. 't Dier was ook al niet gewend aan regels.”

Na de dood van Hendrik Rolleman werd het druk op de doorgaans stille Ommerweg, die vanaf Lemelerveld dwars door de bossen naar de Lemelerberg loopt. Veel nieuwsgierigen kwamen kijken naar het vervallen boerderijtje, waaraan sinds de bouw in 1940 nooit meer iets was veranderd. Zelfs het 'huussie' zit er nog in, de plank met een gat erin waarop je gaat zitten om je behoeften te doen. De belangstelling werd nog groter toen bekend werd dat het idyllisch gelegen huis zou worden geveild.

De klompen van Hendrik stonden nog voor de deur toen de makelaar kwam kijken, herinnert Hendrikje zich. “Omdat Hendrik kind nog kraai had, alleen maar zijn broer en mij, moesten wij de boel afhandelen. We hebben eerst het huis leeggehaald, 't was niet veel hoor, een paar stoelen, een bed dat wij hem eens gegeven hebben, een tafel en wat kleren. We hebben 't allemaal de vuilcontainer ingegooid, behalve wat papieren en oude foto's.” Hendrik Jan Rolleman: “Mijn broer hechtte al jaren niet meer aan materiële zaken. Tot zeventien jaar terug ging het nog wel goed met hem, toen woonde hij hier met een broer van onze vader. Samen hadden ze een paar koeien, pinken en kippen. Dit is ons ouderlijk huis. Mijn ouders zijn er in de winter van 1940-1941 ingetrokken. Ze hadden de boerderij laten bouwen omdat er op het landgoed Rechteren in Dalfsen, waar we geboren zijn, onvoldoende mogelijkheden waren om te boeren. Met mijn oom heeft Hendrik de boerderij voortgezet, maar toen oom overleed, ging het geleidelijk aan mis met hem. Het interesseerde hem allemaal niks meer. Op een gegeven moment is al het vee de deur uitgegaan. Gelukkig kon hij toen aan de slag als plantsoenwerker bij de sociale werkplaats, anders was hij helemaal niet meer onder de mensen gekomen.”

Hendrikje: “Brood, vleeswaren, tabak en z'n klompen kocht hij bij de rijdende winkel die langs de deur kwam. Verder kwam-ie haast nergens.” Ze herinnert zich nog hoe ze hem een keer hadden meegenomen naar de winkel om een nieuw ledikant te kopen. “Dat was echt nodig maar toen Hendrik het prijskaartje zag, werd hij haast hysterisch. Dan ga ik nog liever in het hooi slapen, zei hij. Wij mochten nooit iets voor hem kopen of doen.” Hendrik Jan: “Al het geld bracht hij naar de bank, hij had het niet nodig, zei hij altijd. Want ik ga toch snel dood.”

Hendrik Rolleman verkoos een leven zonder douche, zonder warm water, zonder aansluiting op het riool (alles ging de mestkelder in) en met minimale menselijke contacten. Hij had telefoon - die was hem opgedrongen door z'n broer - maar gebruiken deed hij het apparaat nooit. Wel las hij elke dag de regionale krant. “Hij was van alles in de wereld op de hoogte en was zeer begaan met de arme landen”, vertelt zijn broer. “Maar voor zichzelf had hij niks nodig.”

Hendrik Jan Rolleman heeft nog even overwogen om zelf weer in het ouderlijk huis te gaan wonen. Maar hij voelt zich te oud voor deze landelijke plek. Toch doet het afscheid zeer, bekent hij een paar uur voor de veiling in kegel- en partycentrum Heidepark in Lemelerveld.

De veilingzaal stroomt die middag tjokvol, velen op de onder agrariërs populaire klompschoenen. De lokale bevolking is nieuwsgierig wat het huis en het bijbehorende perceel grasland van bijna vier hectare zullen opbrengen. “Maar je wilt natuurlijk ook zien wat voor volk er komt wonen.”

Het huis gaat niet zoals verwacht naar een van de 'stadse' mensen die de afgelopen weken in groten getale zijn komen kijken, belust op een koopje. De boerderij is ingezet op 400 000 gulden en dat is voor deze streek erg duur, ook al is het een prachtig plekje, zegt notaris mr. G. Smelt. Een jong stel uit Lemelerveld, Willem Tuten en Henny Assink, koopt de boerderij met 1,1 ha grond voor 415 000 gulden, de vier hectaren grasland gaan voor 176 000 gulden naar de achterbuurman van Hendrik Rolleman, boer Gerard van Kooten. “We laten de buitenkant in oude staat en gaan het van binnen helemaal zelf opknappen. Het is hartstikke duur, maar van zo'n plekje hebben we altijd gedroomd”, zegt Henny Assink.

Hendrik Jan en Hendrikje Rolleman kunnen er nu ook vrede mee hebben dat het ouderlijk huis is verkocht, zeggen ze. “Het spul is weggegaan voor een knappe prijs en het huis wordt gelukkig niet afgebroken”, zegt Hendrikje. “Dan kunnen we over een tijdje nog eens gaan kijken hoe ze het hebben opgeknapt. Die jongelui willen het helemaal opnieuw indelen. Van de deel maken ze een woonkamer en waar nu de kamer is komt de douche. Daar zou Hendrik niks van hebben begrepen.”