Een dag uit het leven van een jonge seksmachine

KIDS Regie: Larry Clark. Met Leo Fitzpatrick, Justin Pierce en Sarah Henderson. Te zien in 16 bioscopen.

Daarin portretteerde hij op niets verhullende wijze het leven van tieners in een grote stad. Met zijn eerste speelfilm 'Kids', die thematisch in het verlengde van dit foto-werk ligt, werd Clark vorig jaar opeens voorpagina-nieuws. In een rauw-realistische stijl laat hij in deze film zien dat de jeugd van tegenwoordig tuk is op seks, drugs en rock 'n roll en ook niet vies is van wat geweldspleging. Vooral het feit dat Clarks scenario-schrijver (de pas 20-jarige Harmony Korine) zijn ongeveer 15-jarige hoofdfiguren voluit (en op zeer volwassen wijze) laat babbelen over hun seksuele daden en voorkeuren, schoot velen in het verkeerde keelgat.

In Amerika werd 'Kids' verboden voor kinderen onder de zeventien, waardoor hij daar niet gezien kon worden door de groep waarvoor hij eigenlijk gemaakt is. In Nederland deed de Filmkeuring - waarvan velen meenden dat die al niet meer bestond - weer eens van zich spreken. Hier moet je zestien zijn om 'Kids' te mogen zien.

Deze zedenmeesterij leverde nieuwe boze reacties op. 'Wat een schijnheiligheid', was de teneur daarvan, 'Waarom mogen kinderen van alle leeftijden wel naar films kijken waarin de gruwelijkste gewelddaden gepleegd worden en niet naar een film waarin (en meer gebeurt er in 'Kids' nauwelijks) sans gêne over seks gepraat wordt?'

Voor wie de tekenen des tijds verstaat, valt de opwinding rond 'Kids' maar moeilijk te begrijpen. De comsumptie-cultuur heeft het kind al lang van zijn naïviteit en onschuld beroofd en omgevormd tot een volwassene en hedonist in de dop. Kijk alleen maar eens naar de mini-playback-shows en de reclame-foto's waarin kinderen in sexy poses ondergoed aanprijzen. Ook blijkt uit wetenschappelijk onderzoek dat 'de jeugd van tegenwoordig' 'het' steeds vroeger doet, seks en liefde steeds minder met elkaar associeert en over de lichamelijke liefde veel beter kan praten dan de meeste volwassenen. Voor jongeren is seks één van de vele comsumptie-artikelen aan het worden.

'Kids' bevestigt deze maatschappelijke ontwikkelingen alleen maar. Clarks hoofdfiguur, de vijftienjarige Telly, denkt overdag aan seks en droomt er 's nachts van. “Ik ben dol op neuken”, beweert hij, “pak me dat af en ik heb niets meer.” We krijgen een dag uit het leven van deze seksmachine voorgeschoteld.

Aanvankelijk weet Clark te boeien. Erg onderhoudend zijn bijvoorbeeld de flitsend door elkaar heen gemonteerde gesprekken van Telly en zijn vrienden en die van een groep meisjes. Daarin komt mooi naar voren hoe 'de jeugd van tegenwoordig' seks beleeft. Maar naarmate 'Kids' vordert, wordt Clark helaas erg moralistisch. Tussen de documentair aandoende praat-scènes ontrolt zich een onbeholpen verteld verhaaltje waarmee Clark zijn primaire doelgroep voorhoudt dat het erg onverstandig is om zonder condooms te vrijen.

Omdat hij dat lekker vindt, maar ook om te voorkomen dat hij met het HIV-virus besmet wordt, doet Telly het alleen met maagden. Hij moet een keer om de tuin geleid zijn, want in de loop van de film krijgt een meisje dat met hem naar bed ging (het was haar eeste en enige seksuele ervaring) te horen dat zij wél met dat virus besmet is. Om te voorkomen dat Telly nog een meisje de dood in zal jagen, gaat zij op zoek naar hem.

Wat begon als een redelijk sterke semi-documentaire over het seksuele gedrag van jongeren, verwordt zo steeds meer tot een uitgebreid Vrij-Veilig-spotje.