Eerste partnerregistratie draait uit op groots sponsorspektakel

Van een onzer verslaggeefsters AMSTERDAM - Als boksers op weg naar de ring, geflankeerd door bodyguards en met veel bombarie aangekondigd door Erik de Jong van stadsdeel Zuid, loopt het eerste lesbische 'huwelijkspaar' met ruisende jurken in de Diamantzaal naar hun plek. Irma van Praag en Anna Kreuger (beiden 38) gaven elkaar als eerste lesbische stel om middernacht het ja-woord in het Hilton Hotel, dat was omgedoopt tot Huis der Gemeente. Zoenen was er echter niet bij. “Dat doen we niet in het openbaar.”

Het eerste feestelijke 'homohuwelijk' (er waren al drie homostellen voor hen 'getrouwd' omdat één van de partners ernstig ziek was) was een groot sponsorspektakel. Achter het in het zwart uitgedoste stel stond een groot bord met daarop tientallen sponsors. Niets hoefden ze zelf te betalen. De Diamantzaal van het Hilton, limousines, kapper, ringen, bloemstukken, de John en Yoko-Suite, vier jurken van Mary Borsato, huwelijksreis: alles werd aangeboden, omdat ze de race om de eersten te zijn, winnend hadden afgesloten.

Kortom, wat gisteren overheerste, was de bombarie. De romantiek miste. Tijdens de persconferentie bleek dat die nog steeds in kleine dingen zit en niet te koop is. Dat bewezen hun ineengestrengelde handen, die ze, alsof ze het aan het oog van de camera's willen onttrekken, angstvallig onder tafel hielden.

In het openingswoord werd gerefereerd aan Yoko Ono en John Lennon die 30 jaar geleden in dezelfde suite als Irma en Anna sliepen en óók een statement hadden. Op de persconferentie bleek al snel dat dit stel niet veel inhoudelijks te vertellen had. Hun enige verklaring was dat ze hoopten dat het uitsluiten van homoparen van adoptie snel tot het verleden zal behoren. Maar zelfs dat zinnetje kwam er uit alsof ze het uit het hoofd hadden geleerd.

Irma en Anna, die elkaar al 24 jaar kennen en daarvan negen jaar samenwoonden, gaven toe dat hun trouwplannen door de aanbieding van de stadsdeelraad waren versneld. “Zonder deze aanbieding waren we nog niet 'getrouwd'.”

Ze wilden elkaar niet zoenen en niet antwoorden op de vraag of ze in het wit zouden trouwen, maar ze legden wel uit waar ze de bodyguards voor nodig hadden, die strak voor zich uitstarend achter ze bleven staan. Anna: “Dat zijn geen bodyguards, maar onze begeleiders.” “Ja”, vulde Irma aan, “die hebben we wel nodig als je op een feest met 500 genodigden nog een beetje uit de voeten wilt kunnen. Hoe moet je anders naar het toilet.”