Zwart Beraad is dekmantel van Bouterse

Tot vier keer toe werd Arjan Ederveen geweigerd op de toneelschool. Uiteindelijk wilde de de Kleinkunstacademie hem wel hebben, naar verluidt alleen omdat zijn broer toneelspeler was.

Deze week staat hij op de cover van HP/De Tijd. Hij is nog steeds bescheiden over zijn succes. Over 30 minuten zegt hij:“Het is nu een hype, iedereen gilt dat het fantastisch is, maar ik lees in de krant dat in Duitsland een regisseur veroordeeld is wegens het maken van nep-documentaires - we worden alweer aan alle kanten ingehaald.”

Daarom heeft Ederveen alweer een idee voor een nieuw programma: Tussen kunst en knutsel. Voor elke aflevering wordt een bekende Nederlander uitgenodigd en die gaat dan samen Arjan knippen en plakken. Onderwijl zal Ederveen vragen stellen aan de gast.

Ook neemt het blad een kijkje achter de schermen bij de Italiaanse tv-zender RAI Uno. Het is de meest bekeken zender van het land. De show-programma's zijn, volgens HP/De Tijd, het kloppend hart van de natie. Het is een troost 's avonds met een druk op de knop te belanden in een wereld van glitter. Hierdoor zijn de presentatoren ware goden geworden die de zelfde behandeling genieten als de Marcello Mastroianni's van weleer.

Vrij Nederland schrijft over het 'Zwart Beraad' in de Bijlmer. Zwart pikt het niet meer dat wit de macht en de banen heeft. “het scenario achter de zwarte revolutie in de Bijlmer is vrij uitgekiend. En op de achtergrond staat de figuur van Desi Delano Bouterse, sterke man in Suriname, instemmend mee te knikken.”

Eén van de bedenkers van het verzet is Harrald Axwijk, die nu nog op de achtergrond blijft. Deze man blijkt na zijn vertrek uit de Bijlmer in 1983 enige tijd in Suriname te hebben doorgebracht. Daar is hij bevriend geraakt met Desi Bouterse. Voor zijn vertrek zat hij in de leiding van een chaotische stichting Internim beheer, samen met Zwart beraad-woordvoerders Luqman (onder een andere naam bekend als uitgesproken antisemiet) en Maatrijk.

De onrust die 'Zwart Beraad' de laatste tijd in de wijk veroorzaakt, komt Bouterse goed uit. Mocht hij aan de macht komen, staat hij daarmee een stuk sterker tegenover Nederland. Hij kan de situatie uitbuiten, gebruik maken van het feit dat Nederland niet eens in staat is goed voor de Surinamers te zorgen, aldus Vrij Nederland.

Onder de titel 'De politie schiet' bespreekt het blad de vuurwapenincidenten van het afgelopen jaar. Afgelopen jaar viel er één dode bij een incident. Maar dat kwam eigenlijk niet door politiegeweld, een oververhitte wachtmeester van de marechausse schoot een man dood, die in een oldtimer met een verkeerd nummerbord reed. De wachtmeester kreeg hiervoor twee jaar gevangenisstraf wegens doodslag. Verder is het in 1996 twee keer voorgekomen dat iemand zichzelf van kant maakte op het moment dat de politie hem wilde overmeesteren. Maar die gevallen worden niet gerekend tot de dodelijke slachtoffers van politiegeweld.

Een van de deelnemers aan de vredesonderhandelingen in Noord-Ierland is de Ierse historicus en schrijver Conor Cruise O'Brien. Eerst was hij een fervent nationalist en katholiek, nu blijkt hij juist voorstander van de Britse aanwezigheid in Ulster. “Als de Britten verdwijnen dreigt er een burgeroorlog.” Over zijn zijn omslag zegt hij: “In 1971 werd me opeens duidelijk dat het geweld van de IRA het wrange resultaat is van een cultuur die blindelings aanneemt dat Ierland één is. Ook al wenst de meerderheid van de Noord-Ieren dat ze onderdeel van Groot-Britannië blijven.”

Santo Daime is een van oorsprong Braziliaanse religie, met aanhang in Nederland, waarin een bittere drank een belangrijke rol speelt. Voor Hervormd Nederland ging Eugène van Haaren op bezoek bij deze religie en dronk van het bittere sap. Hij zakt weg en ziet engelen. Verder danst hij urenlang in een soort roes. De hallucinerde drank blijkt gemaakt te worden van takken van een klimplant en bladeren van een struik, beide groeien in het tropisch regenwoud. Hervormd Nederland vermeldt het precieze recept.

“Ik bén nog. Mag ik alstublieft”? vraagt de tachtigjarige Toon Hermans in het blad, waar hij verder spreekt over zijn eigen denken. Theater is voor Hermans het dessert, het hoofdgerecht is filosofie, het levensbeschouwlijk denken. Hij zegt pas echt te zijn gaan denken na zijn 55-ste. “Voorheen was ik een vrijbuiter. Ik sliep weinig en zat in cafés. Als ik kon, was ik dronken. Ik rookte veel te veel. En ik had toen ik jong was veel te veel dames.”

Elsevier en De Groene Amsterdammer waren niet beschikbaar.