De kleine boekjes van Pieter Konijn, Poekie Poes en Josefien Kwebbel-eend zijn al sinds het begin van de 20ste eeuw bekend. Minder bekend is dat de schrijfster ervan, Beatrix Potter, met het geld dat de boekjes opbrachten het Lake District in het noorden van Engeland uit handen van projectontwikkelaars wist te houden. Wel 1640 hectare land liet ze na aan de National Trust.

Beatrix Potter werd in 1866 in Londen geboren in een welgesteld gezin. De familie ging elke zomer een paar maanden naar het platteland, eerst naar Schotland en later naar het Lake District. Beatrix bracht daar haar dagen door met tekenen en schilderen. Haar huiskonijn Benjamin Bouncer, dat ze altijd meenam, stond model voor haar eerste konijnentekeningen. Soms trok ze het konijn op papier ook kleren aan en deze tekeningen werden door een uitgever gekocht die ze als kerstkaarten op de markt bracht.

Maar daar bleef het niet bij. Toen het zoontje van haar vroegere gouvernante ziek was, schreef ze voor hem een verhaaltje dat ze illustreerde met tekeningetjes. Pieter Konijn was geboren. Dat was in 1902. Er volgden nog meer dan 25 kleine boekjes, zoals Beatrix ze noemde. Boekjes over poezen, muizen, eenden, vossen en biggetjes - als mensen aangekleed - die spannende avonturen beleefden.

Haar boekjes werden ongekend populair en generaties mensen over de hele wereld groeiden ermee op. Het is bijzonder dat kinderboekjes die meer dan een eeuw geleden geschreven werden ook nu nog gewilde cadeautjes zijn en met Sinterklaas en Kerst.

Beatrix Potter was 36 jaar toen haar eerste boekje verscheen en in een tijd dat het ondenkbaar was dat ongehuwde dames uit welgestelde families werkten, voorzag ze in haar eigen onderhoud. Al snel vonden haar boekjes de weg naar Amerika en beleefden oplages waar je nu nog van kan dromen. In 1905 had zij vijf boekjes geschreven en genoeg geld om een boerderijtje in haar geliefde Lake District te kopen. Dit was Hill Top Farm, de eerste van een reeks boerderijen en huizen die zij in het Lake District kocht. Maar dat wist zij toen nog niet. Het was helemaal niet haar bedoeling om in deze streek te gaan wonen. Ze wilde er alleen zoveel mogelijk zijn om te werken. Haar inspiratie haalde zij uit het mooie landschap en de tuin die ze bij Hill Top aanlegde. In haar boekjes zie je eekhoorns in een lange rij naar het Uilen eiland varen om noten te verzamelen. Vrouwtje Plooi, het egeltje, situeerde ze in een boerderijtje net als Jozefien Kwebbeleend. Het interieur van Hill Top is ook in haar boekjes terug te vinden. Net als de tuin.

Na een aantal jaren kocht Potter in de buurt van Hill Top een boerderij en een cottage. In de cottage ging ze uiteindelijk zelf wonen toen ze met William Heelis trouwde. Hij was net zo begaan met het Lake District als zij en hielp haar bij haar aankopen. Ze begon een nieuw leven als Mrs Heelis en verdiepte zich in het boerenleven. Ze raakte betrokken bij de kwetsbaarheid ervan en de bedreiging van het landschap door projectontwikkelaars die er maar al te graag huizen en fabrieken wilden bouwen.

Ze maakte zich terecht zorgen over de aantasting van het Lake District dat rond 1900 al overstroomd werd door toeristen. Als ze campagne voerde tegen de bouw van hotels en villa's noemde ze zich Beatrix Potter. Iedereen kende haar van de boekjes en zo kreeg ze veel publiciteit.

De een na de andere boerderij met land kocht ze, zette er pachters in en bepaalde hoe zij de boerderij moesten beheren. Ze zorgde ervoor dat de speciale schapen van het Lake District, de Herdwicks, bij de boerderij hoorden en niet verplaatst mochten worden. Ze ging ook zelf schapen fokken en keuren. Mrs Heelis was altijd gekleed in veel wol, uiteraard afkomstig van haar favoriete schapen, had een soort theemuts op haar hoofd en met haar rode appelkoontjes en pientere blauwe ogen was ze een boerin om rekening mee te houden.

Toen ze in 1943 stierf, liet ze niet alleen 1640 hectare grond, maar ook veertien boerderijen en twintig huizen na aan de National Trust. In haar testament schreef ze dat op haar boerderijen alleen raszuivere Herdwick schapen gehouden mochten worden en dat Hill Top precies zo moest blijven als zij het ingericht had. Dit huis is een bedevaartsoord geworden voor Beatrix Potter-fans uit de hele wereld, die al reizend door het Lake District zich realiseren dat zij dankzij haar en Pieter Konijn nog steeds van het prachtige landschap kunnen genieten.