Noem me een Arabisch land, schrijft de Egyptisch-Amerikaanse publiciste Mona Eltahawy deze maand in het tijdschrift Foreign Policy. 'En ik geef je een lijst met vrouwonvriendelijke misstanden.' Haar betoog maakt de tongen los - ook bij de vrouwen voor wie ze het opneemt.

'Waarom haten ze ons?', vraagt een naakte vrouw in een geschilderde nikaab zich af op de omslag. Die vraag moet volgens Eltahawy maar eens gesteld worden. Want dát Arabische mannen het andere geslacht haten, lijdt geen twijfel.

'In de top honderd landen waar de seksekloof het kleinste is', merkt de feministe op, 'komen de Arabische niet eens voor. De hele regio bungelt onderaan. Arm of rijk, we haten allemaal onze vrouwen.' De oorzaak is volgens Eltahawy een 'giftige mix van cultuur en religie die maar weinigen durven te ontmantelen'. 'Dat is immers provocatief en blasfemisch'.

Bedekking
Van Marokko tot Jemen moeten vrouwen zich in bedekkende kleding hullen, soms zelfs als ze in het parlement hun eigen volk vertegenwoordigen. In sommige landen nemen radicale geestelijken het op voor genitale mutilatie. In Saoedi-Arabië, somt Eltahawy op, mag de vrouw zelfs niet autorijden.

'Toch is het de man die zich op straat niet kan gedragen. Van noord tot zuid is seksuele intimidatie eerder regel dan uitzondering en bedekken vrouwen zich om de mannen beschermen. De door het regime benoemde geestelijken stellen liever de armen gerust met praatjes over rechtvaardigheid in het hiernamaals dan dat ze de confrontatie zoeken met de dictator.'

'Op diezelfde manier zijn vrouwen het slachtoffer van hun haatdragende mannen. Zij claimen immers stellig dat ze God aan hun zijde hebben.' En dan te bedenken, schrijft Eltahawy, dat de regio momenteel een revolutie doormaakt.

Tegengas
Op blogs en Twitter wordt de feministe flink van repliek gediend, onder meer van de Arabische vrouwen voor wie ze zegt te strijden. 'De kop doet al alarmbellen rinkelen', schrijft haar Marokkaans-Amerikaanse collega Samia Errazzouki in een veelgelezen artikel.

'Ze spreekt in de eerste persoon meervoud. Die vorm kan passend zijn als iemand gekozen is om namens een bepaalde groep te spreken. Mona's zelfbenoemde representatie van Arabische vrouwen is professioneel noch accuraat.' Bovendien ligt de relatie tussen de hoofddoek en de islamitische religie een stuk genuanceerder dan Eltahawy doet voorkomen, vindt Errazzouki.

Moeders en zussen
Al Jazeera-journaliste en blogger Dima Khatib zegt de haat waarover Eltahawy spreekt niet te herkennen. 'Haat de zoon zijn moeder? De broer zijn zus? De vader zijn dochter? En haat de echtgenoot zijn vrouw, de minnaar zijn geliefde? Ik denk niet dat onze cultuur vrouwenhaat onderwijst. Moeder zijn heilig, net als oma's, tantes en nichtjes.'

Eltahawy's artikel 'zet vrouwen hen neer als hulpeloos - als moesten ze gered en beschermd moeten worden', vindt Errazzouki. 'Zo'n verhaal past wel in Foreign Policy, met zijn overwegend Westerse lezersschare.'