terug naar overzicht van alle berichten

Blogs

bekijk mijn berichten

Alle berichten

vorige
bericht 21 van 300
volgende

Als ik een vrouw was zou ik me zo ongelooflijk schamen!

Aflevering 3

Heeft u ook dat gevoel dat u weer met uw werk verder wilt en kunt als er nu eenmaal een nieuw jaar is begonnen? Ik wel. Nu bestaat mijn werk uit steeds dezelfde routine, wat ik heel fijn vind. En mijn onbetaalde werk in het verpleeghuis ook. Daar zal ik nu iets over zeggen, want post bezorgen is nu niet iets om over naar huis te schrijven. Het is zulk gewoon werk. Hoewel je toch bijzondere dingen kunt meemaken op straat. Maar als ik werk zijn de mensen in 'mijn' straten meestal de deur uit.

Ik begon in de keuken van de recreatiezaal van het verpleeghuis. Ik wist ook niet waar ik aan begon. Ik kan goed afwassen en help Monique op feestjes meestal met hapjes en drankjes. Dat kan ik best aardig, maar alles moet een voor een. Ik vraag eerst wat iemand wil, vervolgens pak ik dat in de keuken en schenk ik dat in. Ik weet niet veel van alcoholische drank. Ik heb geen controle meer over mezelf als ik een glas op heb, dus dat laat ik staan. Maar goed, Monique en mijn zwager Henk hebben me dat wel uitgelegd allemaal. Ik dacht dus, ik ga in het verpleeghuis in de keuken helpen, prima.

Nu, het lag niet aan mijn inzet. Ik werkte drie weken lang drie middagen in de week om het werk onder de knie te krijgen. De werking van de apparaten snapte ik wel een beetje, hoewel er een paar koffiemachines van verschillende typenummer staan. Die verschillen dus. Ik kan niet onthouden welke snack welke tijd en instelling nodig heeft. Dat schreef ik zo snel mogelijk op, maar dan moest ik eerst een kwartier studeren voordat ik iets in de magnetron of oven zette. Ook het plaatsen van kopjes en borden in de rekken van de afwasmachine deed ik rommelig. Toen ik het half onder de knie had kregen de vrijwilligsters echt de zenuwen van me.

Ik wist vooral niet wie wat had besteld en kreeg het niet snel genoeg opgeschreven. Ik werd zo bang, net als vroeger op school. God zij dank had ik Daphne toen nog niet gezien....Daphne met haar stem als van een goede nieuwslezeres. Maar haar stem is nog veel zachter en liever. Er klinkt ook een tikkeltje twijfel in door.

De dames, vrijwilligsters boven de VUT-leeftijd of nog tien tot twintig jaar ouder, klaagden dat ik hen 5x meer werk bezorgde dan normaal. Ze waren ondanks hun leeftijd ook zo ontzettend snel en bedreven. Ik ben blij dat ik een man ben, want dan is mijn onhandigheid normaal. Toch? Hoe moet een vrouw met autisme zich niet voelen als dat soort dingen niet lukken? Ik hoor tegenwoordig via de Nederlandse Vereniging voor Autisme soms dat autisme bij vrouwen ook veel vaker geconstateerd wordt. Het gaat dan om ernstige problemen die al een leven lang duren. Ze hebben dan bijvoorbeeld vaak al eens in een kliniek gezeten. Het gaat bij hen niet om een beetje verlegenheid, zoals mensen denken.

Ik vertelde wat er in de keuken gebeurde allemaal aan Monique Voor vrouwen moet dit verschijnsel van mij een ramp zijn, dacht ze. Als je op het werk niet helpt met koffie en dat soort ellende, word je ontslagen. En als je knoeit (zoals ik zo goed kan) ook. Ook als je een hogere functie hebt moet je koffie schenken en intussen nog vijf andere dingen doen, zei ze. Men blijft je als secretaresse beschouwen. Hoe vaak zij als kantoormedewerkster bij vergaderingen en feestjes niet geholpen werd door vrouwen met een gigantische opleiding en zeer veel ervaring....de dames wilden zich Moniques zorg gewoon niet laten aanleunen. De mannen met een hoge functie hoefden maar een ding tegelijk te kunnen en de mannen raken hun baan niet altijd kwijt als ze twee linker handen hebben. 'Wij maakten op kantoor verschil tussen mannen (vaak met hoge functies) die zeer of weinig 'self-supporting' waren, vertelde Monique. 'Bij onbetaald werk zou je als vrouw ook meteen het etiket "lui" krijgen als je zo onhandig bent als jij', voegde ze toe*. Ze is zo blij dat ik een man ben.

De dames van de recreatiezaal in het verpleeghuis zeiden: laat die jongen wandelen met de mensen. En zo ging het. Ik moest naar een EHBO-cursus en naar een cursus 'mantelzorgen' . Dat vond ik niet eng, er waren gewone cursisten die noodgedwongen voor een ander zorgden. Er was geen examen. Ik kon na de cursussen, het zetten van een Mantoux-prik en het overleggen van een VOG zo aan de slag. Drie middagen in de week. Een loon krijg ik ook: als ik op een bepaalde dag wandelde met mensen mag ik tussen twaalf en een uur in de middag gratis warm eten in het verpleeghuis. Dat scheelde enorm in de tijd en portemonnee. En veel getob in de keuken thuis.

Ik begrijp die ouderen zo goed, want hun hoofd of hun lichaam doet niet meer alles dat zij vroeger wel konden. Ik heb veel respect voor hen, ook als ze voor de achtste keer op een middag hetzelfde zeggen of lichamelijk niets meer kunnen. 'Ik voel me zo serieus genomen', zei een dame met verlamde benen ooit tegen me. 'De verzorging doet het werk ook prima hoor. Maar ze hebben geen tijd. Dat snap ik wel'. Ik kan met hen het park in, dat is zo'n voor deel als je een sterke man bent!

_________________________

*Deze dialoog van een aantal jaren terug herinner ik me nog woord voor woord. Het is een licht autistisch trekje. Overigens is de zoon van 'AnnaPO' een stuk dieper autistisch dan ik. Hij begrijpt mensen echt niet, en heeft een zeer uitgebreid en diep dwangsysteem. Ik heb PDDNOS. Waarschijnlijk had ik volgens de criteria van vandaag geen rugzakje gehad op school. Ik ben wel een paar jaar opgenomen geweest in de tienertijd.

Trefwoorden: autisme, van Bijsterveldt, passend onderwijs, bezuinigen, Veldhuijzen van Zanten, sociale dienstplicht, stage

geplaatst door RuudPO op 04/01/2012
Vindt u bovenstaand bericht beledigend of ongepast? Meld het ons.