terug naar overzicht van alle berichten

Blogs

bekijk mijn berichten

Alle berichten

vorige
bericht 22 van 300
volgende

Erkennen speciaal onderwijs = afschaffen pgb en ambulant begeleider

Op basis van wat ik zie in de wijze waarop onderwijs wordt aangeboden, ben ik gaan geloven in enkele voorwaarden die nodig zijn om de onderwijskwaliteit mogelijk te vergroten. Eén daarvan is het afschaffen van de afhankelijkheid van ambulante begeleiders en het toekennen van meer eigen verantwoordelijkheid aan de docent.

Wanneer de mentor verantwoordelijk is voor informerende feedback naar de (werkende) ouder zodanig dat ouders noch leerlingen na lange tijd achter de feiten aanlopen, zou er misschien al veel gewonnen kunnen worden. Wanneer op de basisschool ook meer eigen verantwoordelijkheid bij de docent ligt, zal het advies voor de vervolgopleiding naar mijn idee ook met meer zoden aan de dijk gezet kunnen worden en is de kans op faalverrassingen in het voortgezet onderwijs kleiner. Daarbij zou de lesstof basisschool/VO misschien beter op elkaar moeten aansluiten. Het willen leren is niet alleen een kwestie van kunnen maar evenzeer een kwestie van moeten. Soms is het geven van aandacht, tijd en overtuiging van grotere invloed op de zelfontplooiing dan het puur behandelen van de lesstof, waarbij opgemerkt dat deze ingrediënten wèl beschikbaar zijn voor stempelleerlingen die deze in de luxe 1:1 verhouding worden bijgebracht.

Het idee dat integratie moet, zie ik alom in de maatschappij dus ook in het onderwijs. De prijs die daarvoor betaald wordt is een teloorgang van het potentieel aan onderwijskwaliteit. Er wordt uitgegaan van een kwaliteitsnorm die straffeloos mag worden beïnvloed door de ondermaat die in getal groter is dan de bovenmaat, met als gevolg een kwaliteitsresultaat dat blijft beneden een mogelijk haalbare norm. En dan heb ik het niet over diploma's die een waarde toegekend hebben gekregen volgens de norm van de eigen school maar vooral over het proces waarin de brugklasser tot examenklas verzeild raakt.

Feitelijk functioneert het stempelsysteem als het discrimineren van de normleerlingen. Zowel bijv. hoogbegaafdheid als allerlei andere 'stoornissen' worden op één hoop gegooid, onder het mom dat 'ambulante coaches' voor elk probleem een oplossing bieden. Daarmee zijn de coaches als paddenstoelen uit de grond gerezen en werd selectief verbetering bewerkstelligd voor de 'uitzonderingen' waarbij de norm zich maar moet redden, voor wie valt 'binnen de norm'.

Wanneer je als ouder vindt dat jouw kind normaal is, heb je te accepteren dat je kind moeite heeft in een klas waarin ook nietnorm-leerlingen soms de gewoonte hebben om de les op één of andere wijze te verstieren of te vertragen. Daarbij durft/wil de gemiddelde leerling (lees: diegene die zonder stempel is en dus het gevoel heeft tot de norm te behoren en geacht wordt alles 'normaal' te kunnen volgen) te vaak (in de vaart der uitleg) niet te vragen om verduidelijking van de besproken lesstof. Ook mijn kind, puberleeftijd, wil geen 'dommetje' lijken en zal niet snel om extra uitleg vragen. Misschien moet ik, als verantwoordelijk ouder, zorgen voor 'speciale coaching'? Of is mijn kind 'onvoldoende abnormaal' om gebruik te maken van coaching? In ieder geval zijn huiswerkinstituten onbetaalbaar en is bijles geen standaard beschikbare optie.

Een docent kan blijkbaar onvoldoende vaststellen wie welke begeleiding nodig heeft en koppelt weinig terug naar de ouder zodanig dat de cijferscore gelijke tred houdt met de communicatie ouder/leerling. Pas nadat het al een poosje fout is gegaan en dan vervolgens op voorwaarde dat de ouders (die geen verstand hebben van onderwijzen) zorgen voor een stempel, pas dan komt ambulante coaching in beeld en krijgt het kind de aandacht die het al veel eerder had moeten hebben.

Als ouder vertrouw ik mijn kinderen toe aan de docent. Van de school mag je verwachten dat zij tijdig weten welk traject bij mijn kind past. Als ouder verwacht je van de basisschool een juist advies dat aansluit bij de capaciteiten van jouw kind.

Het is onacceptabel wanneer de docent verantwoordelijkheid afschuift op de inzet van de ambulante begeleider (welke coachvorm dat dan ook mag zijn) of mijn kind later stelt dat ik als ouder in gebreke ben gebleven omdat ik als ouder onvoldoende gezeurd heb om het stempel dat toegang verschaft tot de juiste begeleiding. Extra coaching is niet aan de orde wanneer je als ouder niet hoog van de toren blaast.

Wanneer je als ouder geconfronteerd wordt met een passieve houding vanuit de onderwijswereld, kan het dus gebeuren dat jouw kind feitelijk in aanmerking zou moeten komen voor 'coaching' maar deze 'coaching' niet heeft ontvangen, omdat de docent stelt 'hij/zij kan nu eenmaal niet beter'. Wanneer je er als ouder op vertrouwt 'dat de school het wel weet' kun je na enkele jaren behoorlijk bedrogen uitkomen. In die gevallen zie je je kind afstromen in klas 3 en kom je tot de conclusie dat het kind dus bijna 3 jaar heeft aangemodderd. Wanneer ik vroeger iets niet begreep werd ik toch gestimuleerd door middel van extra aandacht die ik ook durfde te vragen.
Is tegenwoordig de stelling dat 'zodra een vak te moeilijk wordt, het pakket/niveau maar moet worden aangepast' waarmee het probleem is 'opgelost'?

Ofwel, elk stempelloos kind mag aanmodderen, tot er geen redden meer aan is, en dan afstromen. Want elk stempelloos kind moet het zelf maar wat uitzoeken. Of vergis ik mij?

Trefwoorden: ambulante begeleiding en speciaal onderwijs

geplaatst door moeder, Leeuwarden op 03/01/2012
Vindt u bovenstaand bericht beledigend of ongepast? Meld het ons.