Jonge kinderen bewegen uit zichzelf

Probleem van obesitas ligt bij de ouders, die moeten in beweging komen.

De bedenker van het ’totaalconcept van voeding, opvoeding en sporten’ met daarbij het pleidooi om peuters aan sport te laten doen, heeft misschien een gat in de markt gevonden, maar niet goed naar zijn zoontje en andere kleintjes gekeken.

Dan had hij namelijk gezien dat kleine kinderen helemaal geen sportonderricht nodig hebben. Het bewegen zit ’in hun systeem’, om met de woorden van Kees Koelewijn zelf te spreken. Wel eens een baby van pakweg zes maanden gezien? Eén en al beweging, alles spartelt en trappelt en grijpt.

En een maandje later zie je hem/haar telkens opnieuw proberen om te rollen, onvermoeibaar, zeer gefrustreerd als het niet lukt, maar als het eenmaal wél gelukt is, is er geen houden meer aan. Rollend, schuivend, kruipend ontdekt de baby de wereld en dat gaat zonder onderbreken door: optrekken, stapjes langs de tafel, oversteken naar de bank, en dan, triomfantelijk, loslopen. Let wel, alles zonder onderricht, zonder sportlessen en zonder toestellen!

Obesitas bij kinderen heeft een heel andere oorsprong. In het artikel in Trouw staat terloops het woord ’voeding’, maar daar begint het echte probleem. Vanaf heel jonge leeftijd krijgen baby’s teveel suikers aangeboden. Als die baby van zes maanden zich moe gemaakt heeft met zijn pogingen om te rollen, krijgt hij een flesje drinken. Wat zit er dan in? Geen water of thee (’want dat lust hij niet’) maar een zoet vruchtendrankje. Mensen denken: dat kan geen kwaad, want er staat op dat er geen toegevoegde suikers in zitten. Nee, maar wel natuurlijke vruchtensuikers.

Hoeveel ouders leren hun kind nog steeds dat het bordje leeg moet? Verbaas je dan niet dat een kind leert dóór te eten, vooral als het lekker is, zoals snacks en fastfood. Heel veel kinderen eten voor de televisie. Ook dan blijf je dooreten, want je kijkt naar de beelden, en dan voel je niet of je maag vol is.

Ouders hebben behalve wat betreft de voeding ook anderszins een grote invloed op het al dan niet ontwikkelen van obesitas. Het begint al met de wipstoeltjes en maxicosi’s. Ontwikkeld als middel om baby’s te vervoeren, maar ze zitten er vaak langere tijd in ’want dan kan hij zo leuk kijken wat er in de kamer gebeurt’. Ja, maar hij kan onvoldoende bewegen en zijn motoriek oefenen.

En dan heb je nog baby-tv, peuterprogramma’s en kinderdvd’s. Door de ouders aangedragen, en door de kinderen in dank aanvaard. Zittend voor de tv, met een bekertje (zoet) drinken en een bakje chipjes, want dat is gezellig. Geen tijd meer om buiten te spelen. Overigens, waar kunnen kinderen buiten nog lekker rennen en klauteren?

Het lijkt mij, dat er nog heel wat kan en moet gebeuren vóór fitness voor kinderen aan de orde komt. Misschien moeten de ouders in beweging komen. Ze zouden hun kinderen te voet of op de fiets naar school kunnen brengen. Ze zouden van jongsaf aan hun kinderen kunnen leren om water te drinken en fruit te eten in plaats van dikmakende lekkernijen. Dat zou voor hen zelf ook goed zijn. De tv kan ook uit, dan heb je meer tijd om buiten te spelen.

Als we dáár eens mee zouden beginnen, dan denk ik, dat er minder georganiseerde fitnesstraining nodig is, ook voor de ouders. Het kost tijd en moeite, dat wel. Maar het gaat dan gewoon vanzelf.