commentaar De voorzitter van het organiserend comité, olympiër Sebastian Coe, had het voorspeld: Als de Spelen eenmaal zijn begonnen, zal ook het enthousiasme groeien. Bij de Britten komt dat nu eenmaal wat traag op gang.

Coe kreeg gelijk. De kritiek die er was geweest, op de enorme kosten en op de omvangrijke, risicovolle operatie in het hart van een wereldstad, die kritiek maakte na de opening van de Spelen plaats voor een warme glimlach.

En de glimlach werd in de loop van twee weken breder en breder. Er was aanvankelijk nog wat aarzeling, omdat eremetaal maar niet de Britse kant op wilde rollen. Maar toen ook dat op gang kwam, was het feest in Londen compleet.

Na afloop van de Spelen was er van deelnemers en bezoekers niets dan lof, vooral voor de vele duizenden vrijwilligers die het evenement in goede banen leidden. Bij de slotceremonie, zondagavond, was op de gezichten te lezen dat er in die twee weken in Londen een bijzondere sfeer was gegroeid.

De Britse hoofdstad was een jaar geleden nog het toneel van rellen. De sociale spanningen waaruit die voortkwamen zijn niet verdwenen, maar een nieuwe uitbarsting van geweld tijdens de Spelen is uitgebleven. Het olympische evenement doet de problemen in de Britse samenleving niet verdwijnen, maar het goede verloop van de Spelen kan het land sterken. Als we zo de verbroedering in de sport kunnen organiseren, moeten we het ook op andere terreinen kunnen, schreven Britse commentatoren.

De positieve sfeer was er niet alleen in de stad en op de tribunes, maar ook op de velden, de banen en de parkoersen. In al die wedstrijden is er nauwelijks een wanklank geweest. De sport deed wat sport, volgens de olympische gedachte, moet doen: verbroederen.

Die olympische gedachte lijkt soms wat te worden weggedrukt door de medaillespiegels en ranglijsten. Die ranglijsten moeten niet belangrijker worden gemaakt dan ze zijn; ze laten vooral zien dat landen die in topsport kunnen en willen investeren, daar ook de vruchten van plukken. Op deze Spelen was de Britse medailleoogst een duidelijk voorbeeld.

Er is altijd discussie over het belang van investeren in topsport. En terecht, want er zijn vele maatschappelijke noden die investeringen vergen. En natuurlijk moet je je afvragen hoeveel zo'n evenement mag kosten. Maar als sport zoveel genot, verbroedering en inspiratie kan opleveren als de Spelen in Londen, dan is topsport goud waard.