commentaar Vrijheid en verantwoordelijkheid, dat was het motto van het inmiddels demissionaire kabinet van VVD en CDA. Gedoogpartner PVV distantieerde zich er meteen van; Geert Wilders voelde meer voor 'een veiliger en Nederlandser Nederland'.

In een democratisch land ligt het nogal voor de hand dat een kabinet werkt vanuit vrijheid en verantwoordelijkheid, de politieke kleur doet er niet zo vreselijk veel toe. Zelfs de meest vrijheidslievende liberaal zal erkennen dat vrijheid nooit grenzeloos is, zelfs de grootste gemeenschapsdenker heeft hier individuele vrijheid hoog.

Desondanks zijn er accentverschillen tussen de politieke partijen, en in die zin was het wél een goed motto. Vrijheid voor de liberalen, verantwoordelijkheid voor de christen-democraten, en samen beloofden ze de balans in de gaten te houden.

In de praktijk is daarvan weinig terechtgekomen. Als ergens kan worden beoordeeld of vrijheid en verantwoordelijkheid in evenwicht zijn geweest, dan is het wel op de weg. En daar is de balans volledig doorgeslagen naar de individuele vrijheid, met dank aan minister Schulz van Haegen (VVD).

Van harte gesteund door de PVV, wordt de maximumsnelheid verhoogd van 120 naar 130. Op een behoorlijk aantal wegen kan nu al 's nachts 130 worden gereden en overdag zijn er aangewezen trajecten waar de automobilist sneller overheen kan dan voorheen - alles voor een paar minuten tijdwinst.

Schulz werkt vanuit haar eigen motto 'harder waar het kan', en dat betekent dat zij nu pleit voor verhoging van de maximumsnelheid op de A2, tussen Amsterdam en Utrecht. Dat was een zesbaansweg waar het altijd vaststond, daar liggen nu tien rijstroken die meestal filevrij zijn. Maar dat er nu doorgereden kan worden, is de minister niet genoeg. De maximumsnelheid kan er omhoog naar 120.

Tegen mensen die het 'waanzin' vinden dat 100 op die brede weg de limiet is, zegt ze dat het CDA de verhoging tegenhoudt. Die partij vindt in crisistijd geluidschermen te duur.

Schulz neemt dat haar coalitiegenoot kwalijk en spreekt over 'de schuld' van het CDA. Het zou beter zijn die partij te prijzen dat ze de andere kant van het kabinetsmotto - verantwoordelijkheid - inhoud probeert te geven. Dat had veel eerder gekund en gemoeten en er zijn veel betere argumenten dan geld, namelijk geluidsoverlast en milieuvervuiling. Maar politiek telt dat het CDA zich tegen de trend heeft gekeerd, en daarmee de balans tussen vrijheid en verantwoordelijkheid weer enigszins herstelt.