Vertragen is de nieuwe mode in de Tweede Kamer. Komende maandag praat het parlement over de in het vijf-partijenakkoord afgesproken bezuinigingsmaatregelen in de zorg, waaronder de verhoging van het eigen risico van 220 naar 350 euro. De SP en de PVV hebben daarvoor uren aan spreektijd laten reserveren en datzelfde lijkt later te gaan gebeuren bij het debat over de voorgenomen verhoging van de AOW-leeftijd.

Het argument van de twee partijen is dat maatregelen door de vijf partijen van het lente-akkoord er doorheen worden gejast. Van een ordentelijke procedure is geen sprake, menen PVV en SP.
Daar hebben ze geen ongelijk in. Normaal wordt ruim de tijd genomen voor zulke ingrijpende maatregelen. Vaak worden hoorzittingen georganiseerd met belanghebbenden en er is altijd ruimte voor een schriftelijke vragenronde, waarin Kamerleden de regering het hemd van het lijf kunnen vragen.

Voor de maatregelen in de gezondheidszorg kan nog het argument gelden dat de tijd ontbreekt voor zo'n procedure. Zorgverzekeraars moeten in juli weten waar ze aan toe zijn om de verzekeringspremie per 1 januari van het volgend jaar te kunnen vaststellen. Bij de AOW-voorstellen geldt die tijdsdruk in veel mindere mate. Daar hebben de vijf partijen van het Lente-akkoord de schijn tegen.

Of er nu argumenten zijn voor haastwerk of voor de beschuldiging dat het parlement buitenspel wordt gezet, feit blijft dat het partijen vrijstaat alles uit de procedurele afspraken te halen wat erin zit. Staan die toe dat er uren spreektijd wordt gevraagd, dan is dat zo. We zouden verder van huis zijn als de procedures zo zouden worden aangepast dat de parlementaire middelen van minderheden worden beknot.

De acties van Geert Wilders tegen het permanente noodfonds voor de euro zijn van een heel ander kaliber. Eerst vroeg Wilders keer op keer hoofdelijke stemming aan over de behandeling van dat onderwerp. Dat is tot daar aan toe. Maar daarna overschreed hij een principiële grens door de rechter te hulp te roepen. Hij vroeg de rechter in feite het parlement in zijn rechten te beknotten. Ongehoord en zeer ongewenst.
Ook zijn tweede actie tegen het noodfonds deugde niet. Een gezamenlijke vergadering van Eerste en Tweede Kamer, waarom Wilders vroeg, kon niet aan de orde zijn, daar de Tweede Kamer het noodfonds al geaccepteerd heeft.

Wilders maakte in deze gevallen geen gebruik van procedures, maar probeerde het aanzien van politiek en parlement te schaden.