commentaar Zonder veel discussie is er een einde gekomen aan het voorkeursbeleid voor allochtonen. Het kabinet zette er bij zijn aantreden een streep door, mede op verzoek van de PVV. De overheid doet geen inspanningen meer om te zorgen dat de arbeidsmarkt een betere afspiegeling wordt van de samenleving. Ook werkgevers hoeven niet op zoek naar allochtoon talent, noch voor gewone functies, noch voor de top. Het nieuwe credo is dat iedereen zelf zijn kansen maar moet grijpen.

Helaas is er weinig reden om te geloven dat de urgentie er op dit gebied wel af is. Gisteren kwam het nieuws dat het bestuur van maatschappelijke organisaties nog steeds vrijwel geheel 'wit' is. In een stad als Den Haag is slechts een fractie (3,7 procent) van de top van ziekenhuizen, scholen of musea van allochtone afkomst. Aan de vergadertafels is niet te zien dat de bevolking van de stad inmiddels zeer divers is samengesteld: Hindostaans, Duits, Turks of Marokkaans. Meer dan de helft van de bevolking heeft een gemengde achtergrond.

Het kan niet waar zijn dat van zo'n grote groep burgers slechts enkelen het talent en de geschiktheid hebben om bestuursverantwoordelijkheid te dragen. De ziekenhuizen en scholen zeggen dat zij wel zoeken, maar niemand kunnen vinden. Dat klinkt weinig aannemelijk. Maatschappelijke organisaties hebben draagvlak nodig in de samenleving. Als het niet op de ene manier lukt om het bestuur diverser samen te stellen, dan zijn er vast andere manieren: anders zoeken, ook buiten de vertrouwde kring.

Nederland kent een lange geschiedenis van emancipatie. Steeds is gebleken dat de groepen die aanvankelijk grote achterstanden hadden, of niet de juiste 'geschiktheid' zouden hebben, een enorm potentieel bezaten. Dat zal voor allochtonen niet anders zijn. Vanzelfsprekend is dat ze zelf ook forse inspanningen doen, onder andere door hun achterstand in het onderwijs snel in te halen.

In een vergelijkbare zaak - die van de vrouwen - is bewezen dat het helpt als de overheid zich hiervoor stevig wil inzetten. Er is een wet gekomen die werkgevers verplicht uitleg te geven als zij te weinig topvrouwen benoemen. Zonder die extra duw duurt het gewoon te lang.

Ondertussen blijft het vreemd dat het bij alle discussies over de hervormingen van de arbeidsmarkt zo weinig gaat over allochtonen. Voor de korte termijn mag het lastig lijken om ze te vinden. Voor de lange termijn is het onontkoombaar om juist ook die bron van talent en ervaring aan te boren.