commentaar De Verenigde Naties zijn gestopt met het tellen van de doden in Syrië. Het laatste getal dat de volkerenorganisatie naar buiten bracht was 5400, maar sindsdien is de situatie nog zoveel onveiliger en chaotischer geworden, dat betrouwbare cijfers niet meer vallen te geven.

De Syrische oppositie schat dat het dodental op ongeveer 7000 staat. Genoeg, meent zowel de Arabische Liga als de Westerse wereld, om te proberen via de VN een halt toe te roepen aan het regime van president Basjar Assad.

Maar Rusland blokkeert dit; slechts bezorgd om de eigen positie, loopt de regering-Poetin weg voor haar verantwoordelijkheid op internationaal gebied. Daarmee is Rusland, in de harde woorden van de Amerikaanse minister Hillary Clinton, 'medeplichtig aan het voortgaande geweld'.

De opstelling van Moskou in de VN-Veiligheidsraad - waar het vetorecht heeft - is in overeenstemming met de traditionele Russische lijn, maar toch is dit 'njet' moeilijk te begrijpen. De ontwerp-resolutie die op tafel ligt, is geheel gebaseerd op een plan van de Arabische Liga, die voorstelt dat president Assad de macht overdraagt aan zijn vice-president, die daarna vrije verkiezingen voorbereidt. Het is dus geen Westers complot en het bevat ook niet de dreiging van militair optreden.

Dat is wel waar de Russen bang voor zijn. Toen ze vorig jaar schoorvoetend instemden met ingrijpen in Libië - toen wel, er is dus een precedent -- was dat om burgers te beschermen, niet om Kadafi te verdrijven. De Navo is volgens Rusland veel te ver gegaan door actieve steun te geven aan de toenmalige Libische rebellen.

Bezweringen van Clinton en andere leiders, ook Arabische, dat daar ditmaal geen sprake van zal zijn, worden door de Russen niet geloofd. Daarbij bedienen ze zich van de retoriek van de nationale soevereiniteit - in dit geval van Syrië - die niet geschonden zou mogen worden.

Dat gaat voorbij aan de hervormingen die de VN de afgelopen jaren hebben doorgevoerd, juist om bij ernstig bloedvergieten niet terzijde te hoeven blijven staan. De grensoverschrijdende 'verantwoordelijkheid tot bescherming' van burgers staat daarin centraal.

Het Rusland van Poetin heeft hier geen boodschap aan. Niet alleen omdat Syrië van oudsher een bondgenoot is, ook omdat instemming met interventie riskant is: straks wil de (Westerse) wereld zich nog met Rusland bemoeien.

Deze angst is veelzeggend en kan alleen voortkomen uit een kwaad geweten.