commentaar Premier Rutte heeft een flinke fout gemaakt in zijn verslag van de Europese top, vorige maand. Daarvoor gaat hij volgende week op de knieën in de Tweede Kamer. Terecht, want die fout is ernstig. Maar het verwijt dat Rutte tijdens zijn vakantie zijn leiderschap heeft verspeeld, is niet terecht.

Rutte stond, net als zijn Europese collega's, de afgelopen weken voor een dilemma: moest hij zijn vakantie onderbreken vanwege de onrust op de financiële markten, of niet?

Hals over kop terugkeren naar huis kan de paniek voeden en de indruk wekken dat we reddeloos verloren zijn. Op het strand blijven liggen, kan leiden tot een pijnlijk gemis: waarom komt de premier niet naar huis komen om ons te laten zien dat hij alles in de hand heeft en wij ons geen zorgen hoeven maken?

De Europese regeringsleiders maakten de afgelopen weken heel verschillende keuzes. En ze kregen van hun opposities allemaal de wind van voren, zowel degenen die zich naar huis haastten als degenen die koeltjes op vakantie bleven. Dat is een zekerheid in het vak van politiek leider: je kunt het nooit in aller ogen goed doen.

De Britse premier Cameron had een goede reden om naar huis te gaan: Londen stond letterlijk in brand. De Franse president Sarkozy keerde voortijdig terug omdat er twijfel rees over de kredietstatus van zijn land. Hij nam daarmee een risico: Sarkozy's crisisberaad leek de onrust eerder aan te wakkeren dan te dempen.

Omdat de financiële markten in het geding zijn, kan een vergissing in deze kostbaar zijn. Rutte heeft er verstandig aan gedaan de rust te bewaren en niet zijn vakantie af te breken. Zijn terugkeer zou alleen maar hebben geleid tot twijfels over Nederland, terwijl daar geen enkele reden voor is.

Dat, in afwezigheid van de premier en de minister van financiën, de Tweede Kamer door ambtenaren werd bijgepraat over de financiële onrust, was een beetje te veel van het koele. Hoe nuttig het ook kan zijn dat ambtenaren een technische briefing geven aan specialisten in de Kamer, het ging hier vooral om de communicatie tussen kabinet en Kamer. En dan doet een overleg zonder bewindspersoon toch vreemd aan. Daar komt bij dat de terughoudendheid die wijs was in de financiële onrust, minder goed was in de oplaaiende discussie over gewelddaden in Noorwegen en populisme in Nederland. De wijze woorden die Rutte gisteren sprak over het premature karakter van die discussie had hij eerder moeten laten horen, vanaf zijn vakantieadres.