commentaar Wie goede ouderenzorg belangrijk vindt, weigert nog langer mee te doen aan de schijndiscussie over de rollator. Over dat hulpmiddel wordt in politiek Den Haag momenteel weer een toneelstukje opgevoerd.

Rienk van Splunder, voorzitter van de Protestants Christelijke Ouderenbond, heeft gelijk als hij zegt dat we door de discussie over de rollator niet meer toekomen aan de grote vragen in de zorg.

De grote vragen gaan over de totale ouderenzorg, niet over de rollators. De kosten van een rollator vallen namelijk in het niet vergeleken bij de kosten van een jaar lang thuiszorg, een jaar lang verpleging of huisartsenzorg.

Waar omheen wordt gedraaid, is dat de uitgaven aan zorg voor ouderen, uit welk potje dat ook wordt betaald, hard stijgen. Besloten moet worden of die kostenstijging mag doorgaan of dat die moet worden afgeremd. De regering-Rutte is zo verstandig om in deze kabinetsperiode, ondanks de enorme bezuinigingen, toch 15 miljard extra uit te trekken voor de totale zorg. Ook voor ouderenzorg is meer uitgetrokken, en dat is volkomen terecht.

Toch is duidelijk dat dat nog niet genoeg is en zijn de grenzen alweer in zicht. Veel meer geld, en toch is het nog te weinig: dat is wat er aan de hand is in de ouderenzorg.

Dan kun je als politicus twee dingen doen. Je kunt één aspect eruit lichten en daar heel opgewonden berichten over rond gaan twitteren. Dat heeft als voordeel dat je de publiciteit haalt, de zaak lekker simpel kunt presenteren en zo veel stemmen trekt. Het heeft als nadeel dat je niet eerlijk bent en geen oplossing aandraagt.

Fleur Agema (PVV) kiest voor deze weg; zij twitterde, toen het College voor Zorgverzekeringen voorstelde de rollator uit het basispakket te halen: 'Hef die club maar op. Handen af van zorg voor ouderen'. Haar oplossing lezen we in het PVV-partijprogramma: dat eist meer zorg maar het mag niet meer premie kosten. Dat is gratis bier beloven.

Ook de SP windt zich graag op over de rollator. "Alsof het een verwijtbare fout is dat je oud wordt", zegt Renske Leijten. Je kunt als politicus ook eerlijk zijn. Dan beantwoord je de vraag wat we doen als straks de extra 15 miljard euro voor de zorg op zijn en we nog steeds geld tekortkomen.

Zo gek is het niet om dan te zeggen: uitgaven die bij een normale oude dag horen, betaal je zelf. Zolang de grote risico's, de tegenslagen die mensen zo zwaar kunnen treffen, maar door de gemeenschap worden betaald. Moedige politici durven dat debat aan.