Het Museumplein in Amsterdam verandert in een zee van zonnebloemen. En op het Amstelveld, achter de Amstelkerk, waan je je op een Frans dorpsplein met cafés en terrassen. Tussen het krekelgetsjirp door klinkt de stem van Vincent van Gogh die voorleest uit de brieven die hij schreef aan zijn broer Theo.

Dit is geen dagdromerij, dit maken wandelaars mee op de Van Gogh Mile, een nieuwe kunstroute die begint bij het Van Gogh Museum op het Museumplein en eindigt bij museum Hermitage Amsterdam. De wandelroute van 2,2 kilometer markeert de tijdelijke verhuizing van het Van Gogh Museum naar de Hermitage vanwege een verbouwing die zeven maanden zal duren.

Rood touw
Kunstenaar Henk Schut bedacht deze route, waarbij op verschillende plekken geluidsfragmenten zijn te horen die bezoekers de illusie moeten geven dat ze aan de wandel zijn met Vincent van Gogh als gids. Op smartphone en tablet nemen korte filmpjes de wandelaar nog dieper mee in Van Goghs wereld, met bijvoorbeeld een ontmoeting met Rembrandt, zijn grote voorbeeld.

Maar ook zonder tablet en smartphone raken wandelaars de weg niet kwijt. Ze volgen gewoon het rode touw dat Henk Schut op vijf meter hoogte langs de hele route heeft gespannen. Ook handig voor de buitenlandse toeristen die voor een dichte deur komen te staan bij het Van Gogh en zich afvragen hoe ze bij de Hermitage moeten komen.

Gevels
Het kunstproject vergde een half jaar voorbereiding. Wekenlang verdiepte Schut zich in de honderden brieven van Van Gogh, op zoek naar passende citaten. Daarna volgde een ronde langs de bewoners en bedrijven aan de route. In totaal 124 Amsterdammers stelden hun gevel beschikbaar als bevestigingspunt voor het rode koord. Slechts een enkeling weigerde. Maar er waren ook mensen die erop stonden dat hun gevel ook werd uitgekozen. Schut: "De manier waarop het koord zich door de stad slingert, zegt dus ook iets over de betrokkenheid van de inwoners bij Van Gogh."

Door die rode lijn in de lucht, zigzaggend over water, straten en trambanen, ga je ook anders kijken naar de stad en nieuwe dingen ontdekken, vindt Schut. Net zoals Van Gogh door middel van een perspectiefraam de werkelijkheid afkaderde voor zijn schilderijen, zo geeft de rode lijn richting aan ons kijken.

Magere Brug
De wandeling duurt ongeveer een half uur en brengt de bezoeker ook op minder bekende plaatsen in de stad, zoals op het lege Amstelveld. Met zorg koos Schut de plekken uit die volgens hem schreeuwen om de bespiegelingen van Van Gogh, die vaak getuigen van zijn worsteling met het kunstenaarschap.

Zo verandert op de Magere Brug de kabbelende Amstel in een golvende zee en spreekt Van Gogh de woorden: "Wat kan het een mensch goed doen als men somber gestemd is aan 't kale strand te wandelen en te kijken in de grijsgroene zee met de lange witte streepen der golven. Doch heeft men behoefte aan iets groots, iets oneindigs waar men God in zien kan, men hoeft het niet ver te zoeken, mij dacht ik zag iets - dieper - oneindiger - eeuwiger dan een Oceaan in de expressie van de oogjes van een klein kindje - als het 's morgens wakker wordt en kraait - of lacht omdat het 't zonnetje ziet schijnen in zijn wiegje." (Van Gogh in een brief aan Theo, 10 december 1882).

Uiteindelijk komen alle geluidsfragmenten samen op de binnenhof van de Hermitage. Daar zijn ze (in diverse talen) uitgebreid te beluisteren. Met op de achtergrond het geluid van veertien stadsklokken. Schut: "Van Gogh heeft een jaar in Amsterdam gewoond. Hij wandelde veel en bezocht ook vaak kerken omdat hij toen nog overwoog dominee te worden. De klokken die je nu hoort, moet hij tijdens zijn wandelingen ook hebben horen luiden."