Authentiek zusjesportret

Je zit bij de Britse regisseur Michael Winterbottom wel vaker met kippenvel op het puntje van je stoel, of hij nu drie zussen in Londen volgt (’Wonderland’) of twee Afghaanse neefjes op hun vlucht van Pakistan naar Londen, dwars door Iran, Turkije en Italië (’In This World’). Er komt op de een of andere manier een enorme energie vrij als Winterbottom ergens neerstrijkt, zoals ook in de Italiaanse havenstad Genua

Winterbottom is geëngageerd genoeg om naar Italië te gaan, en zijn verhaal te situeren te midden van de rellen rond de G8-top in Genua in 2001. Elk moment verwacht je tegen een groepje antiglobalisten aan te botsen, of in een demonstratie terecht te komen. Maar met ’Genova’ stelt Winterbottom onze verwachtingen aardig op de proef, door in te zoemen op een klassiek familiedrama waarin een Engelse universitair docent (Colin Firth) na de dood van zijn vrouw met zijn twee Amerikaanse dochters een tijdje in Genua gaat wonen. Hij kan er les geven aan Italiaanse studenten, en wie weet, brengt de verandering van omgeving wel weer wat licht en lucht in het dagelijks leven van de meisjes.

]]>

Maar Winterbottom filmt het Middeleeuwse stratenstelsel van Genua zoals zijn Britse vakbroeder Nicolas Roeg ooit Venetië filmde in ’Don’t Look Now’: als in een horrorfilm. Overal loert het gevaar. In de labyrintische, smalle steegjes die de meisjes dagelijks doorkruisen als ze van pianoles komen. In een zwempartijtje. Een scootertochtje. Een autoritje.

De spanning die achter de meest prozaïsche bezigheden lijkt schuil te gaan, weerspiegelt de geestesgesteldheid van de man die zijn vrouw heeft verloren bij een auto-ongeluk, en continu bang is dat zijn dochters iets zal overkomen. De meisjes verwerken de dood van hun moeder allebei op een andere manier. De oudste, een puber, neemt meer en meer afstand. De jongste, die geteisterd wordt door nachtmerries en wanen, kruipt juist weg in de schoot van de vader. Winterbottom, gescheiden, en zelf vader van twee dochters, tekent met een enorme authenticiteit en precisie een zusjesportret, waarin de mooie, nuffige oudste zus zich kapot ergert aan de jongste, die weer uit alle macht het goed probeert te doen, door als een Italiaanse mama pasta te gaan maken.

Winterbottom betrekt de kijker op een bijzondere manier bij het dagelijkse bestaan van het gebroken gezin, door spanning op te bouwen en opeens weer af te breken, en kleine, licht desoriënterende sprongen in de tijd te maken, waarmee hij filmisch ook een beetje aansluit bij ’Moderato Cantabile’, de ’nouveau roman’ van Marguerite Duras die hem zijdelings inspireerde.