Kromme tenen om een autistische puber

De Australische regisseuse Elissa Down groeide op met twee autistische broers en legde haar ervaringen vast in het deels verzonnen ’The Black Balloon’; een coming-of-age-film.

Daarin moet een veertienjarige jongen, Thomas, zich verzoenen met een iets jongere autistische broer die de hele tijd de orde verstoort. De familie Mollison moet vanwege de militaire carrière van de vader steeds verhuizen en het herintegreren wordt er niet gemakkelijker op als broer Charlie in de tuin aan het trommelen slaat, in vreemde huizen naar binnen rent om er te plassen en, terwijl er visite is, aan tafel vrolijk begint te masturberen. Alsof dat al niet erg genoeg is, zijn Thomas’ ouders ook wat vreemd; ze communiceren via een teddybeer, niet uit woede maar uit lief bedoelde gekkigheid.

Kromme tenen dus, niet alleen voor Thomas, maar ook voor de toeschouwer die gevraagd wordt mee te voelen met deze puber die de voorspelbare weg aflegt van woede en schaamte naar liefde, zorg en aanvaarding van zijn verantwoordelijkheid als zijn ’broeders hoeder’. Niets mis mee, maar de wijze waarop regisseuse Down zwelgt in de onbehoorlijkheden van een – door een niet-autistische acteur gespeelde – autist roept jammer genoeg meer argwaan op dan meegevoel.