Amanda Palmer: Kinky? Nee, het wordt juist leuk!

Het kon niet uitblijven dat Amanda Palmer van de Dresden Dolls zich zou losweken van haar partner in crime Brian Viglione. Haar solo-album heet: ’Who Killed Amanda Palmer’.

Een beetje gek is ze. Met haar getekende wenkbrauwen, haar T-shirt binnenstebuiten gekeerd en haar wilde armbewegingen terwijl ze praat. Schaamteloos ook. Ze praat met haar mond vol. Spinazie nog wel. Het zit tussen de tanden van de Brechtiaanse punkprinses. Zodra ze daarop gewezen wordt, haalt ze onverschillig haar schouders op. So what?

Het duo Dresden Dolls geldt als een buitenbeentje in de hedendaagse popmuziek. Gewapend met keyboards, drums en een wervelend samenspel op de bühne zijn ze in slechts een paar jaar een begrip geworden in het alternatieve muziekcircuit. Zij met haar krachtige stem die het ene moment klinkt als een zesjarig verlegen meisje, het andere moment als een venijnige feeks. Hij met zijn expressieve gezichtsuitdrukkingen en explosieve drumpartijen. Na drie albums, het titelloze debuut uit 2004, ’Yes, Virginia’ (2006) en ’No, Virginia’ (2008) vond de feeks dat het tijd werd om solo op pad te gaan.

Haar beslissing kwam niet uit de lucht vallen. Zij en mede-Dresden Doll Brian Viglione hadden een heftige relatie. Ze haalden het beste uit elkaar naar boven op muzikaal vlak, maar Amanda geeft toe dat de koek even op was.

„We zijn niet uit elkaar, maar we moesten elkaar loslaten. De irritaties overstegen onze passie voor muziek. Dus we hebben een adempauze ingelast. Ik had ruimte nodig om mij te kunnen concentreren op mijn solowerk.”

’Who Killed Amanda Palmer’ is een verzameling nummers die de zangeres door de jaren heen geschreven heeft en die nooit een Dolls-plaat gehaald hebben. De eerste schets was een album vol gevoelige piano-ballades. Totdat de bekende songwriter Ben Folds van de band Ben Folds Five voorstelde om de plaat te produceren. „Ik heb de nummers geschreven als afleiding van de hectiek rond de Dolls. Maar uiteindelijk werd het mijn focus, het werd een enorm ding voor mij.”

Daarmee is ’Who Killed Amanda Palmer’ een sterke popplaat geworden die stukje voor stukje het raadsel rond Amanda Palmer blootlegt. De titel is meer dan alleen een verwijzing naar de populaire televisieserie Twin Peaks. „Ik ben dol op die serie en eigenlijk op alles wat regisseur David Lynch maakt. Zijn ziekelijke zwarte humor en de zoektocht naar de duistere kanten in de mens, is wat mij inspireert. Ik zie dat ook in mijn muziek terug. Ik ben niet het type dat alleen maar liefdesliedjes schrijft. Dat heb ik me al voorgenomen toen ik tiener was. Waarom blijven artiesten maar over dat onderwerp schrijven? Er is nog zo veel meer om over te schrijven. Als ik een liedje over mijn tieten wil schrijven, dan moet dat toch ook kunnen?” Op de plaat komen dan ook de meest bizarre en uiteenlopende onderwerpen aan bod: van de grote last van erfelijkheid (’Runs in the family’), een computerspelverslaafde (’Guitar Hero’) en een bijzonder opgewekt nummer over abortus naar aanleiding van een verkrachting (’Oasis’). „Dat laatste was een zieke grap die ik uithaalde met Ben. Ik dacht: ’laat ik mijn ziekste nummer spelen om hem te shockeren. Maar hij vond het geweldig en wilde het per se op de plaat hebben. Ja, het onderwerp is misschien erg heftig, maar het is uiteindelijk toch best een vrolijk nummer geworden.”

Een ander opvallend nummer is ’Leeds United’, dat verhaalt over de liefdesrelatie tussen Palmer en Ricky Wilson, zanger van de bekende Britse band Kaiser Chiefs. „Ik dacht dat ik het subtiel had ingepakt”, lacht de zangeres. „Ja, we hebben een tijdje een relatie gehad. Maar uiteindelijk is het stukgelopen. We waren te druk met onze bands, waardoor we nauwelijks tijd voor elkaar hadden. Ergens is het wel jammer, want Ricky is een schat en een geweldige man. Een echte Brit overigens ook”, zegt ze veelbetekenend.

De komende anderhalf jaar staan in het teken van haar solo-toer die haar de hele wereld over brengt. Ze hoeft niet bang te zijn om eenzaam te worden, want maar liefst elf muzikanten, acteurs en dansers zullen haar begeleiden. „Ik wil het concept live-muziek gaan veranderen. Mijn shows zijn een samensmelting van muziek, cabaret, dans en interactie met het publiek.” Zo zal een acteur tijdens het populaire Dresden Dolls nummer ’Coin-Operated Boy’ het publiek bepaalde spannende diensten aanbieden. „Kinky? Nee, het wordt juist leuk! Overal in de zaal staan acteurs, dansers en muzikanten. Het podium bestaat niet meer, er is overal activiteit. We hebben het al een paar keer gedaan en het is zowel voor ons als voor het publiek iedere avond een spektakel. Wat we voor Nederland in de planning hebben, verklap ik lekker nog niet. Maar we hebben wel een verrassing in petto!”