Inspirerende meditatie op het thema wraak

’Revanche’ was eerder dit jaar de Oostenrijkse Oscar-kandidaat voor beste buitenlandse film. De prijs ging naar het Japanse ’Departures’, terwijl de Oostenrijkse regisseur Götz Spielmann er met zijn uitstekende misdaaddrama echt recht op had.

Na een pikant begin in een Weense hoerentent, stevent ’Revanche’ af op een inspirerende meditatie op het thema wraak. We zitten met de Oostenrijkse Krimi-acteur Johannes Krisch (Alex) dan al diep in de bossen buiten Wenen, waar hij de moordenaar van zijn geliefde beloert.

Alex heeft al het een en ander op zijn kerfstok. Hij is nog niet zo lang geleden uit de gevangenis ontslagen en als loopjongen in een hoerenhuis terecht gekomen. Daar is hij verliefd geworden op Tamara, een Russische schoonheid voor wie hij in het bordeel handdoekjes klaarlegt, en met wie hij wil ontsnappen. Zijn baas, een volgevreten pooier, zegt dat hij te zacht is voor het wereldje, en dat iedereen ook ziet dat hij te zacht is. Voor Alex misschien reden te meer om die bankoverval te plegen, niet wetende natuurlijk dat het goed fout gaat.

]]>

’Revanche’ vertelt in prachtige, kalme beelden hoe het gaat spoken in het hoofd van de man die op een bospad de agent tegenkomt die zijn leven heeft verwoest. Met een fantastische gekwelde kop zet Alex zich aan het hakken van hout voor zijn grootvader, een oude, verweduwde boer die in een klein huisje in de bossen woont, omringd door appelbomen en een paar koeien. Het hout hakken verdrijft misschien de demonen in zijn kop. Grootvader speelt een riedeltje op het accordeon, wetende dat hij weldra bij zijn vrouw zal zijn, zoals hij zijn kleinzoon zo wonderschoon vertelt.

De hoeren staan hier lijnrecht tegenover de boeren, maar de ongereptheid van de natuur wordt nooit een cliché. Dat komt omdat ’Revanche’ het thema van de wraakoefening zo serieus neemt. De film zit daarbij tot het laatste moment vol psychologische spanning.