Rotterdam

Wortels. Het zijn niet alleen die gezond-uitziende, oranje, langwerpige stukjes groente met een stukje gebladerte erbovenop. Maar het is tevens ook één van ’s-Neerlands (tevens ook Oranje) meest gebruikte woorden met een dubbele betekenis.

Mijn wortels liggen in de stad met de grootste haven van de wereld. Of althans, totdat de oprukkende Chinese machten ons eervol van deze positie wisten te schoppen. Ons Rotterdam is nu slechts gebaat als nummertje twee. Wellicht een kleine tegenslag in het plan van het kabinet om Rotterdam te profileren als een wereldstad.

Hoe dan ook, terug naar de Chinezen.

Mijn opa, van mijn vaderskant, was een Chinees. Wong heette hij. En dat is ongeveer alles wat ik van de beste man te weten ben gekomen. Hij stierf lang voordat ik op Aarde ben geland. Maar hij was er lang genoeg om ervoor te zorgen dat ik voor een vierde deel Chinees bloed in me draag. Heeft dat me beïnvloed? Sta ik te springen als er ’s avonds rijst op tafel staat? Nee. Niet echt. Geef mij dan maar liever een kwak van de Hollandse stampot.

Geboren en opgegroeid in Rotterdam. “Is dat bijzonder?” wordt mij weleens gevraagd door studiegenoten die grotendeels afkomstig zijn uit kleinere nederzettingen. “Is het anders om op te groeien in een grote stad?”

Het is een vreemd gegeven wanneer men je tegemoet komt met deze vraag. Ik vraag mij immers af hoe het is om op te groeien in een klein gehucht als Klaaswaal, of het religieus hoofdkwartier met de naam Strijen. Of het anders is? Vast wel. Rotterdam is immers druk. Zowel in zijn uiteenlopende samenstelling van de bevolking, als in de dagelijkse drukte met veel stress en geschreeuw als gevolg. Is het lastig om te bestaan in een bevolkingssamenstelling die even verschillend is als dat ze eigenlijk hetzelfde zijn? Er zijn van die dagen. Rotterdam wordt immers dagelijks gebombardeerd door verschillende normen, waarden en culturele achtergronden. Het is aan iedere individuele bewoner de taak om zich dagelijks door allerlei bochten van acceptatie te wringen. Iedere werkdag is het opnieuw een vredesmissie wanneer men in de tram of metro stapt. Reizend door de vallei van de verschillende kanten van de Rotterdamse mensen en culturen. Zodat men ’s avonds met een diepe zucht zichzelf tevreden kan laten neerploffen op de bank, wanneer ook deze dag zonder conflicten is verlopen. Althans, niet in diens zichtbare omgeving.

Want conflicten zijn er wel zeker. Of ze nu gebeuren binnen de omgeving van een weerloze buschauffeur, midden op straat of achter de gesloten voordeur van de overbuurvrouw met haar keffertje. Conflicten zijn er regelmatig. Vaak staan er twee culturen recht tegenover elkaar als een goedkoop schaakspel dat is opgepikt bij de lokale kringloopwinkel. Er worden leuzen naar elkaar gesmeten met een niveau waarvan het lijkt alsof we nog maar weinig zijn opgeschoten sinds de tijd waarin we nog met dierenhuiden en knuppels rondliepen.

Die arme Darwin.

Heeft dit domme oergedrag me vervreemd van mijn wortels?

Jazeker, maar beste lezer, is dit tegenwoordig niet normaal?