Onverwacht bezoek

Eva zat in een hoek van de kamer onder de trap. Ze kon de mannen zien binnenkomen, maar ze zagen haar niet. Haar knieën had ze onder haar billen getrokken en haar lange haar viel voor haar zwarte ogen. Ze voelde zich onzichtbaar.

Eén van de mannen gedroeg zich als de baas. Hij riep wat naar de anderen over de vleugel en de beelden uit de tuin. Het grind van de oprit zat vast onder zijn schoenen, het maakte krassen op het marmer. Eva keek vragend naar haar moeder, maar die zat aan de keukentafel en keek niet op of om. Het maakte nu toch niet meer uit. Haar moeder nam een slok van haar glas wijn en leek de mannen niet te registreren.

Het was eigenlijk een beetje vroeg voor drank, dacht Eva. Zelfs voor haar moeder.

Haar vader was nergens te bekennen. Diezelfde ochtend hadden ze elkaar even gezien in de hal en hij had nog iets over haar uiterlijk geroepen, net voordat de deurbel ging. Een kale man in een lelijk grijs pak had hem een aangetekende brief overhandigd, waarna haar vader zonder jas de deur was uitgelopen. Nu begreep ze waarom hij was vertrokken.

Langzaam zag Eva alle spullen uit het huis verdwijnen. De schilderijen lieten witte plekken op de muur achter en waar de vleugel had gestaan, zaten grote deuken in de vloer. Toen de ijskast met ijsblokjesmachine langs kwam, zag Eva dat deze een spoor van water op de vloer achterliet. De ijskast leek te huilen en Eva kon haar tranen niet meer bedwingen. Ze lieten zwarte strepen mascara achter op haar gezicht.

Na een paar uur was het huis leeg. Haar moeder kwam naast haar zitten. Ondanks alles voelde de plek onder de trap nog steeds heel veilig. Zwijgend zaten ze naast elkaar. Haar moeder pakte haar hand, leek iets te willen zeggen, maar er kwamen geen woorden. Ze stonk naar alcohol.

Eva voelde zich stijf, rekte zich uit en begon heel zachtjes te lachen. Langzaam lachte ze steeds harder tot het geluid door het enorme, lege huis galmde. Ze keek haarmoeder aan en ze knikten naar elkaar. De voordeur stond open. Ze stonden op en liepen naar buiten. Nog één keer keek Eva naar de plek waar ze haar hele leven had doorgebracht. Ze ademde diep in, sloot haar ogen en liep de oprit af.

Eva van der Meulen