De wortels van mijn stamboom

Ieder levend wezen laat wortels achter. Ook ik, want vanaf het ontstaan van de wereld zijn mijn wortels vermigvuldigd. En het verheugende is, dat mijn wortels doorgaan in mijn nageslacht.

Bij hen, die geen nakomelingen hebben, eindigen de wortels, maar blijven bestaan.

Mijn geschiedenis heeft mij inzicht gegeven in het doen en laten van mijzelf en van mijn familieleden. Maar een groot gedeelte van mijn familie maakt zich niet druk over het verleden. De jeugd, omdat zij momenteel druk is met andere dingen; de ouderen, omdat hun de verhalen van hun voorouders niet zijn doorgegeven. Dat is mij een aantal jaren geleden duidelijk geworden. Ik heb namenlijk een heel klein gedeelte van mijn wortels proberen bloot te leggen. Zoals de Mona Lisa haar geheimen niet heeft prijsgegeven, zo gaf een schilderij van één van mijn voorouders mij de gelegenheid, uit te zoeken, wat voor geschiedenis achter deze voorvader zat. Dat was het begin van de ontginning van mijn wortels. Jammergenoeg bleef het onderzoek halverwege de 18e eeuw staken vanwege gebrek aan gegevens, maar de verhalen ontstonden en bleven.

Op een hete augustusdag in de dertiger jaren van de vorige eeuw werd er op het platteland in het noorden van Nederland een meisje geboren. De ouders waren dolblij, want twee jaar daarvoor moesten zij hun eerste kind levenloos ter wereld zien komen. Nu was er grote vreugde en het meisje werd genoemd naar de grootmoeder van moeders kant. Dat was in die tijd zo. Ook de tante van de jonggeboren deed een duit in het zakje en vond omdat zij bij de geboorte aanwezig was als verpleegster, ook haar naam zou worden verbonden als tweede naam aan het kind. Dat gebeurde en de vader gaf het dochtertje aan bij de burgerlijke stand met twee namen. Het meisje heeft hier altijd profijt van gehad, omdat ze bijzonder waren en omdat zij naar haar tante was vernoemd, die haar suikertante werd.

Het meisje groeide op en kreeg een zoon.

Op een mooie dag in februari aan het eind van de tachtiger jaren van de vorige eeuw werd er in het gezin van de zoon een kleinzoon geboren. De tijden waren veranderd, vooral wat betrof het vernoemen van de ouders. Er werd niet meer gekeken naar familienamen, maar men koos zelf een naam uit. De vader deed mee maar bedong erbij, dat de zoon als tweede naam, de naam van zijn vader zou dragen. Zo bleef de stamboom toch nog een beetje overzichtelijk. De grootouders waren vereerd.

Vaak denk ik na over mijn toekomstig nageslacht. Over een x-aantal jaren sterven mijn eigen wortels af, maar zij zullen doorgaan in die van mijn nakomelingen.

Deze zullen zich samenvoegen met vreemde wortels. Hoe zal mijn nageslacht er dan uit zien? Wie van hen zullen dezelfde interesse hebben als ik? Wat zou ik dat toch graag mee willen maken. Ja, ik zou graag door willen blijven leven om tegelijkertijd ook nog eens te zien hoe alles zich ontwikkelt en vernieuwt, maar ja..................