Minstens zo goed als het boek

Bij de verfilming van een geweldig boek komen gemakkelijk op voorhand bezwaren tegen de film: „Het boek was beter". Maar ’De Helaasheid der Dingen’ is prachtig, volgt het boek vrij nauwkeurig en heeft een grote eigenheid.

De namen van de hoofdpersonen zijn veranderd: de Verhulsten zijn de Strobbes geworden. Maar Reetveerdegem is nog steeds hetzelfde godverlaten gehucht en de ooms zijn helemaal de werkloze, zuipende, neukende, grofgebekte nonkels uit het boek.

Alle acteurs zijn precies op hun plek in deze film: van grootmoeder Meetje die nooit op de voorgrond treedt maar een zeer belangrijke rol heeft, tot de agressieve, emotionele vader Celle. Dat is grotendeels de verdienste van regisseur Felix van Groeningen. De jonge Vlaamse filmmaker ontpopt zich als een formidabele acteursregisseur, die zorgvuldig en bevlogen met zijn spelers omgaat en het maximale uit hen haalt. ’De Helaasheid der Dingen’ had gemakkelijk een Flodder-achtige slapstick kunnen worden, maar Van Groeningen houdt zijn personages te strak in de hand om dat te laten gebeuren.

Geleverd door Filmtrailer.com ]]>

De verbondenheid van de familieleden en hun trouw aan elkaar is in alles voelbaar, al uiten ze dat meestal met hun vuisten. Maar Gunther wil weg uit het dorp, weg van het hangen en zuipen. Daarvoor zal hij ook zijn familie moeten achterlaten, en dat gaat niet zonder slag of stoot. Zijn vader vliegt hem aan als hij zegt dat hij op een internaat wil, en maakt hem uit voor verrader, het ergste wat je een Strobbe kunt zeggen.

Gunther zet door, en het gaat wonder boven wonder goed op het internaat. Zijn vader probeert in een afkickcentrum van de drank af te komen – al gaat hij tijdens zijn eerste verlofweekend natuurlijk de fout in. Toch komt hij tot het besef dat in zijn zoon misschien meer zit dan een postbode, en dat dat beter tot wasdom zou kunnen komen buiten Reetveerdegem, buiten de familie. „Ge zijt een andere”, zegt hij bedachtzaam. „Ge zijt een Strobbe, maar wel een andere.”