Bezorgde ouders vinden elkaar in Londense chaos

Direct na de aanslagen in Londen op 7 juli 2005 reist een moeder vanaf eiland Guernsey naar de Engelse hoofdstad, op zoek naar haar studerende dochter die tot haar schrik niet reageert op telefoontjes.

Een vader uit Frankrijk – ongerust over zijn zoon – doet hetzelfde. En zo begint ’London River’, het hartverscheurende drama van de Frans-Algerijnse regisseur Rachid Bouchareb.

De grote thema’s van deze tijd – angst, wantrouwen, racisme, identiteit, communicatie – worden teruggebracht tot de microcosmos van twee bezorgde ouders, een witte vrouw die bidt in de kerk en een zwarte man die bidt in de moskee.

Ze ontmoeten elkaar in een Londense falafelbuurt, de boerin en de boswachter die beiden op zoek zijn naar hun kinderen, terwijl steeds meer lijken worden geborgen. Bij Elisabeth, de Britse boerin, zit de schrik er flink in (’Salaam! Huh? Pardon?’). Brenda Blethyn speelt haar innemend als een kleine, gedrongen gestalte die met groeiende paniek in de ogen verneemt dat haar vermiste dochter voor Arabische les naar de moskee ging, en samenwoont met de zoon van die rijzige, zwarte man die ze te eng vindt om de hand te schudden. De 73-jarige Malinese acteur Sotigui Kouyaté (beste acteur op Berlinale) is een ware sensatie als Ousmane die in de Londense chaos beleefd en behulpzaam blijft, en de pijn om het gemis van zijn zoon draagt met een zachtmoedig stilzwijgen. Als troost zingt hij een liedje, in de geweldige traditie van de Malinese griot.

Geleverd door Filmtrailer.com ]]>

Regisseur Bouchareb die eerder met Kouyaté het mooie drama ’Little Senegal’ maakte, slaagt erin twee op het eerste gezicht totaal verschillende werelden samen te brengen, en Elisabeth en Ousmane samen te laten eten en praten. Via kleine details weet hij daarbij het drama van de Afrikaanse immigrant op te roepen, en via de overleden echtgenoot van de Britse vrouw herinnert hij aan de Falklandoorlog. Opdat we in het tumult de geschiedenis niet vergeten.