Weerzien dader en slachtoffer beklijft in subtiel drama

Het water in het openingsbeeld van ’Troubled Water’ is niet troebel, maar helder. We zien een vrouw met lang blond haar wandelen achter een kinderwagen. We zien twee jongens die de wagen meenemen. Ze lopen rustig weg maar iets is er niet goed. Wat doen die jongens? Waar is de moeder?

’Troubled water’ imponeert meteen in rust en helderheid. Het gaat om een duistere geschiedenis maar de gezichten zijn open, de bewegingen kalm, de sfeer bijna vredig. Het is zomer. Het zonlicht valt door de ramen in de kerk waar Thomas na zijn vervroegde vrijlating uit de gevangenis een baan heeft gevonden als organist.

Deze Thomas oogt kwetsbaar, op zijn hoede. Hij speelt prachtig orgel maar schrikt terug als mensen meer van hem willen weten. We zien flitsen van wat Thomas misschien op zijn geweten heeft, wat er is gebeurd op die zomerse dag van het begin, maar helemaal helder zijn de gebeurtenissen niet. Heel voorzichtig laat Thomas toch zijn pantser varen. Hij sluit vriendschap met Anna, de pastor, en met Jens, haar zoontje.

Dan zwenkt het perspectief naar Agnes, de moeder, de vrouw met het lange blonde haar die achter de kinderwagen liep.

Als zij met een stel kinderen de kerk bezoekt, herkent ze vanuit de verte in organist Thomas de moordenaar van haar zoontje. Schrik, ongeloof, verwarring, woede.

Het weerzien heeft dramatische gevolgen.

Geleverd door Filmtrailer.com ]]>

Net als het recente Engelse ’Boy A’ vertelt het prachtig subtiele ’Troubled water’ het verhaal van de dader na de misdaad en de straf, alleen deze keer wordt daar ook het verhaal van het slachtoffer in betrokken. Het gaat niet om schuld en boete, eerder om erkenning en aanvaarding, om zonde en vergeving.

Het is heel mooi hoe Erik Poppe, met dank aan zijn goede acteurs, erin slaagt de verhoudingen tussen deze mensen bloot te leggen zonder ze te simplificeren. Is het mogelijk om te vergeven? Kun je vergeven wat je niet begrijpt? Kun je jezelf vergeven wat je niet begrijpt? Afronding bestaat niet, begrijp je uit deze film, aanvaarding schuilt in momenten.

Als Thomas’ verleden aan het licht komt, verwijt zijn nieuwe vriendin Anna hem dat hij haar niets heeft verteld. „Ik wilde het je wel vertellen maar ik wilde dat je me eerst aardig zou vinden”, zegt Thomas.

Als toeschouwer ben je hem ook aardig gaan vinden. De vraag rest of dat genoeg is.