De big boss van de bigband

De cornedbeef die hier vorige week geserveerd werd, is enkele lezers in het verkeerde keelgat geschoten. Het moest corned beef zijn, menen ze. „Voor mij als geboren Nederlander", schreef een hunner, „is het onterecht samenvoegen van twee aparte woorden een van de grootste fouten bij het correct schrijven in het Engels."

Helaas hebben de ontwerpers van onze spellingregels het zo beschikt dat cornedbeef in het Nederlands de enige correcte schrijfwijze is.

Legio combinaties die in het Engels uit twee of zelfs drie delen bestaan, zijn in hun staatsspelling samengeklonterd, van accountdirector, arthousefilm, businessseat (luxueuze zitplaats in een stadion, met drie s’en) en casestudy tot travellerscheque, wordprocessor en windowdressing (het verfraaien van de werkelijkheid).

Het zijn Engelse woorden die volgens de leidraad bij het Groene Boekje in het Nederlands ’gebruikelijk’ zijn. Daarom zouden ze vernederlandst moeten worden. Weg dus met de Engelse spaties en het koppelteken in window dressing, boxer shorts, cruise missile, fighting spirit en four-wheel drive. Dat moet allemaal aaneengesmeed. Ook raamexploitant, boksbroekje, kruisraket, strijdgeest en vierwielaandrijving schrijven we immers als één woord?

Het lijkt me nodeloos gerommel in de marge.

Cruise missile bijvoorbeeld vernederlands je niet door een spatie te schrappen maar door zoiets als kroezmissajl te schrijven, want zo zeggen we dat. Bovendien: hoe kom je te weten of een leenwoord ingeburgerd is? Alleen door eerst in het Groene Boekje of de dikke Van Dale te kijken? Grote kans dat dan de verwarring alleen maar toeneemt, want waarom zijn big band, blue jeans en cold cream daar wel aaneengeklonken, tot bigband enz., maar big boss, blue movie en cold case niet?

Vooral voor scholieren lijkt me de klonterregel een crime. Schrijven ze, zoals ze bij Engels geleerd hebben, over baby boomers met fast food in een four-wheel drive, dan hebben ze bij een scherpslijper die Nederlands geeft, meteen drie rode strepen aan hun broek.