De boekenkast van...

Diederik Samsom. ,,Ik lees schokkend weinig Nederlandse literatuur. Tweederde van mijn boekenverzameling is politiek getint of heeft te maken met mijn portefeuille energie."

Welk boek lees je nu?

,,’The political brain’ van Drew Westen, een klinisch psycholoog die vanuit de werking van het brein naar de politiek kijkt. Hij gaat onder meer in op de voor de Amerikaanse Democraten rampzalig verlopen verkiezingen van 1988. En geeft voorbeelden van gemanipuleerde tv-spotjes, die onverwacht een vernietigend effect hadden.”

Zo leer je hoe het niet moet.

,,Maar ook hoe het wel moet. Er staan staaltjes van geniale politieke strategieën in.”

Vakliteratuur dus. Kom je nog aan Nederlandse literatuur toe?

,,Ik lees schokkend weinig Nederlandse literatuur. Tweederde van mijn boekenverzameling is politiek getint of heeft te maken met mijn portefeuille energie.”

Welk genre tref je bij jou niet aan?

,,Boeken over muziek. De biografie van Bob Dylan. Daar heb ik niets mee.”

Dan nog maar iets wat je wel aanspreekt.

,,’Ondergang’ van Jared Diamond. Dat gaat over het verdwijnen van oude beschavingen. In het boek komen al mijn vakgebieden samen. Verder staat hier nog een prachtige biografie van Churchill en kijk ik wel eens in het fotoboek ‘Picturing the bomb’, waarin ogenschijnlijk onschuldige familiekiekjes een bizarre betekenis krijgen omdat ze genomen zijn tegen de achtergrond van de gruwelijkste uitvinding die is gedaan: de atoombom. Erg onder de indruk ben ik ook van ‘Ingenieurs van de ziel’ van Frank Westerman, een boek over de megalomane projecten van het Sovjetsysteem.”

Heb je alles gelezen wat er in de kast staat?

,,Nee. Ik krijg veel boeken als ik lezingen geef. Daar kom ik niet altijd aan toe. Wacht, ik heb hier een nog ingepakt boek liggen. Zal ik hem even uitpakken?”

Ja, doe maar even.

,,Kijk eens aan, ‘Het pauperparadijs’ van Suzanna Jansen. Een familiegeschiedenis over de bedelaarskolonie Veenhuizen.

Welk boek zou je iedereen aanraden?

,,Dan moet ik naar rechts onderin want daar staan mijn kinderboeken. Hier, ‘Kinderen van de Moeder Aarde’ van Thea Beckman, dat ik las op mijn vijftiende. Dat begint niet leuk, met een oorlog, maar daarna blijkt de aarde gekanteld en ontstaat een wereld waarin de mensen vreedzaam en duurzaam samenleven. Dat boek heeft mij gevormd.’