Spionagepuzzel met slimmigheidjes

Julia Roberts en Clive Owen staan heel goed bij elkaar. In ’Duplicity’ van Tony Gilroy spelen ze twee mooie spionnen die op elkaar vallen.

Deze Claire en Ray zijn bedrijfsspionnen die ooit tegen elkaar werkten en nu misschien samenwerken, maar helemaal zeker zijn ze daar niet van. En wij kunnen er ook alleen naar gissen. Denk ’Mr en Mrs Smith’, maar dan nog niet getrouwd, en meer van woorden dan van daden. „Als ik je vertelde dat ik van je hield zou dat iets uitmaken?”, zegt Claire. „Als je me dat vertelde of als ik je geloofde?”, reageert Ray.

Tsja. ’Duplicity’ steunt op snedige woordenwisselingen die steeds een andere betekenis krijgen. Eenzelfde dialoog tussen de geliefden horen we zelfs vijf keer, iedere keer in iets andere setting.

Geleverd door Filmtrailer.com ]]>

De eerste keer denk je dan nog dat het gesprek is wat het is: een weerzien tussen twee mensen die vijf jaar eerder een nacht samen hebben doorgebracht, waarna de een de ander geheime papieren heeft ontfutseld. De tweede keer moet ditzelfde weerzien wel deel van het bedrijfsspionageplan zijn. De derde keer deel van hun eigen plan. Enzovoort.

Regisseur/schrijver Tony Gilroy houdt ervan de kijker te desoriënteren. Dat deed hij eerder in de Jason Bourne-trilogie en in de advocatenfilm ’Michael Clayton’. In ’Duplicity’ doet hij het met nog meer overgave.

Voor de spionagepuzzel werkt het ook prima, die voortdurende kantelingen. Maar voor de liefde blijkt het desastreus. Vallen we nu in het einde, begin of midden van de affaire? Houden ze nu elkaar voor het lapje, of ons, of alleen de een de ander? Pel de lagen af en je weet niet goed wat je overhoudt: liefde, wanhoop, niets?

Zo scheert de film in slimmigheid voorbij. Zeker bevat hij goede scènes, maar pas aan het einde van ’Duplicity’ als Roberts en Owen uitgeblust naast elkaar hangen, ieder in hun eigen lederen stoel, komt er iets echt aan. Dan voel je zowaar mededogen met deze ’acteurs’ die hun maskers moeten afzetten. Het is eenzaam in het echte leven.