Kleinere festivals maken hun smaakmakende rol weer waar

Afgelopen Pinksterweekeinde symboliseerden muziekfestivals de nieuwe kathedralen waar muzikanten in vurige tongen hun boodschap voor een gretig gehoor verkondigen. Zij brengen eenheid in verscheidenheid.

Hetzij voor een massaal publiek zoals op Pinkpop (Landgraaf) en Dunya (Rotterdam), hetzij voor een kleinere schare liefhebbers zoals op de Music Meeting (Nijmegen) en het International Gipsy Festival (Tilburg). Ook dit jaar maakte de Music Meeting zijn smaakmakende rol waar als kraamkamer van nieuwe geluiden uit oude tradities. Op Rokia Traore en Seun Kuti na speelden er nauwelijks gevestigde namen, zodat avontuur en verrassing de boventoon voerden in het idyllisch gelegen Park Brakkenstein. De opening met het SpokFrevo Orquestra was een voltreffer.

De opzwepende swing van deze bigband komt letterlijk van de straat, namelijk uit het Noord-Braziliaanse Recife waar de koperblazers marsmuziek en polka met jazz mengen tot een desoriënterend geheel. Even later trof je bandleider Spok op het andere podium aan bij De Nazaten, een Nederlands-Surinaamse band waarvan hij tijdens workshops afgelopen week de kaseko leerde en zij andersom de kunstjes van de frevo. Dat resulteerde in een tintelend concert vol verbeeldingskracht. Mdungu demonstreerde hoe je een publiek aan het dansen krijgt en houdt.

Even snijdend ging het toe bij het Nederlandse trio StriCat, dat op cimbaal, accordeon en trompet de vrij solerende gastmuzikant Theodosii Spasov schitterend weerwerk gaf op het International Gipsy Festival. Aldaar, in de ruimbemeten achtertuin van een verzekeringsmaatschappij, maakte je tussen tenten en woonwagens een reis door Europa. Met uitzondering van de Nederlandse Basily Family, die een mislukte imitatie van de Gipsy Kings ten beste gaf, bezat ieder optreden een intensiteit die in wisselwerking met het publiek tot volledige ontlading kwam.

Zo bezat het Andalusisch ensemble Puerto Flamenco fantastische zangers én dansers, die het planken podium lieten schroeien. Het tienkoppige Hongaarse Parno Graszt stond in een halve cirkel opgesteld. Unisono zingend, en op snaar- en slaginstrumenten in de weer, joegen ze in wisselende tempi het ritme op, terwijl uit hun midden telkens een danser zich spontaan losmaakte. De finale met Europa’s beste zigeunerorkest moest toen nog komen. De schavuiten van Taraf de Haidouks lieten het publiek uit hun hand eten. Schmierend, dan weer met totale overgave illustreerden zij in anderhalf uur hoe waardevol en springlevend de Europese Sinti en Roma traditie is.