Peyroux laat nimmer het achterste van haar tong zien

Is het pop, jazz, chanson of vaudeville? Van alles een beetje en vooral makkelijk in het gehoor liggend als lounge-muziek voor de late uurtjes. Vertolkt door een omfloerste stem met rafelrandje, brak Madeleine Peyroux (1973) vijf jaar geleden door met het album ’Careless love’.

Een ’succès fou’ dat de Amerikaanse zangeres wereldwijd een miljoenenpubliek bezorgde. Wegens haar bijzondere frasering werd ze wel de nieuwe Billie Holiday genoemd. Iets te veel eer voor een artieste die weliswaar de noten fraai oprekt en de zang als klimop boven de muziek laat wingeren, maar die de noodzakelijke diepgang mist.

Zo bleek maandag bij de opening van haar Nederlandse tournee in het uitverkochte Concertgebouw.

Enigszins teleurgesteld verlieten de fans, een merendeels keurig publiek dat aangename easylistening boven avontuurlijke pop verkiest, de zaal. Niet alleen wegens de korte duur –na een ruim uur was het bekeken– vooral omdat Peyroux nimmer het achterste van haar tong liet zien. Beschaafd swingend poetste de slagwerker met zijn brushes de harde kantjes weg; toetsen, contrabas en elektrische gitaar vlogen nergens uit de bocht.

Kaal uitgelicht op dat grote podium praatte Peyroux met vederlichte causerietjes de nummers aaneen, merendeels afkomstig van haar laatste plaat ’Bare Bones’. Je miste de intimiteit van een rokerige club, het bijbehorend rumoer van glasgerinkel en passerende obers. Juist in zo’n tingeltangel-ambiance had haar dunne persoonlijkheid meer reliëf gekregen. Op spaarzame momenten oversteeg ze zichzelf en kwam de in rode pandjesjas-met-hoed uitgedoste chanteuse tot haar recht. Peyroux nam het publiek mee naar de straten van Parijs waar ze als puber enkele jaren de kost verdiende. De drummer tikte op een kartonnen doos en de pianist bespeelde een melodica onder de Gainsbourg-compositie ’La Javanaise’. Peyroux legde haar maskers af en flonkerde even als een talent dat meer in huis heeft. Helaas buitte ze die kans niet uit en vervolgde met obligate liedjes waaronder ’Somethin’ grand’, een er met de haren bij gesleepte ode aan Barack Obama. Op Careless love coverde ze ’J’ai deux amour’ waarmee Josephine Baker in de jaren ’30 Parijs op stelten zette, ook Sydney Bechet en Miles Davis maakten er furore. Het ontbreekt Peyroux aan visie om deze historische muzikale band tussen Amerika en Frankrijk een nieuwe impuls te geven. Haar is nu hetzelfde lot als Norah Jones beschoren: binnengehaald als een vedette, binnenkort tot vergetelheid gedoemd.