Debuut Alex Klaasen zit vol tragikomische types

De titel van de eerste solovoorstelling van cabaretier en zanger Alex Klaasen heeft een dubbele betekenis. ’Eindelijk alleen’ slaat op het feit dat Klaasen veel verschillende dingen deed – cabaret met Martine Sandifort, televisie (onder meer ’De Troubabroers met Arjan Ederveen en persiflages in ’Kopspijkers’), toneel en musical, voordat hij nu alleen op het podium staat.

Maar het slaat net zo goed op de vele types die zijn voorstelling bevolken. Allemaal personages die alleen zijn en een flinke scheut tragiek meekrijgen, soms zelfs zonder dat ze het zelf doorhebben.

Klaasen kan typeren als de beste. Met subtiele mimiek en gebaren weet hij feilloos een hele wereld op te roepen. Neem paaldanseres Chantal die met een lijzige, nasale stem op een ietwat verveelde toon op een kinderpartijtje – het meisje is acht en toe aan ’een begin maken met het ontdekken van haar eigen seksualiteit’ – uitleg geeft over de beginselen van het paaldansen. Het is eigenlijk te treurig voor woorden. Of die steenrijke vrouw die alles kan kopen wat ze wil, maar wel gescheiden is en zich gaat bezatten met een vriendin. Pas als de taxichauffeur vraagt ’Alles goed?’ komt er een glimlach rond haar lippen. En dan die twee fans van musicalster Mariska van Kolck, de een verbitterd en eenzaam, de ander dom, geil en eenzaam. Het is om te lachen en om je te schamen tegelijk.

Klaasen schiet van het ene personage in het andere, en dat doet hij meesterlijk. Zijn timing is goed, je ziet een vakman aan het werk. Dat hoor je ook als hij af en toe een lied tussendoor zingt. Klaasen heeft een soepele stem, die net zo makkelijk een tenor als een sopraan inhoudt als hij uitbarst in een klassieke versie van het Kinderen-voor-Kinderenlied ’Kom je strakjes buiten spelen?’. De songs zijn veelal ook goeddoordachte, mini-toneelstukjes. Een lied over stemmen in zijn hoofd bijvoorbeeld. Klaasen heeft goed gekeken naar de maniertjes en gebaren en de manier van zingen in een musical en maakt een over-de-top parodie.

Op de kleinste details let Klaasen ook. Zo maakte hij een uitgebreide instructievideo à la de stewardess in het vliegtuig om uit te leggen wat de mores in het theater zijn. Erg grappig.

’Eindelijk alleen’ zit vol heerlijke persiflages en grappige wendingen, maar vertelt weinig over Klaasen zelf. Of het moet de scène zijn waarin hij vertelt over een zwaan die met zijn kop zit vastgevroren in het water. Die mist zijn overleden liefje en wil zelf ook niet meer verder. Klaasen concludeert: „Ik vond het zo ontroerend. Nou ja”. En gaat door met zijn voorstelling. Zou Klaasen zijn eigen angst voor eenzaamheid bezweren door er een programma over te maken? Ik sluit het niet uit.