We zijn allemaal prutsers, vindt Wim Helsen

In het donker klinkt zijn stem al: „Och, het is toch wat... al die problemen.” Om er daarna in snel tempo een aantal te noemen, die iedereen wel kent: armoede, de economische crisis, terreur en natuurlijk het weer. „Ik zie voor geen enkel van uw problemen zelfs maar het begin van een oplossing.” Heel langzaam zwelt het licht op het podium aan, een sterk openingsbeeld.

De verwachtingen zijn hooggespannen, want het gaat hier om de nieuwe voorstelling van de Vlaamse cabaretier Wim Helsen, ’Het uur van de prutser’. Hij maakte al twee wonderschone programma’s, ’Heden soup’ en ’Bij mij zijt ge veilig’, die met lof en prijzen werden overladen. Zijn stijl is de gestileerde, gecomponeerde cabaretmonoloog vol absurdistische en fantasierijke zijpaden. Hij speelde ze als een personage.

Helsen laat zichzelf nu ronkend aankondigen als ’een lolbroek van de bovenste plank’. Hij komt op als de getapte jongen die ons wel even zal vermaken. En meteen ben je op je hoede. Helsen speelde namelijk eerder rare, enge mannen die uit waren op het oplossen van hun eenzaamheid en vooral op macht. Hoe zit het met deze okselfrisse komiek die voor ons staat?

Hij probeert te beginnen met een sketch die zich afspeelt bij de bakker. Maar om de haverklap neemt hij zijwegen die onder meer leiden naar chagrijnige lokettisten en een zottenhuis. Helsen blijkt dit keer ook gezegend met zienerskwaliteiten, hij voelt wie er in de zaal zit en welke verhalen erachter steken. Zelfs Jezus – ’de schele’ noemt hij hem – komt af en toe langs met een verhaal.

In ’Het uur van de prutser’ wordt dan misschien geen gevaarlijke gek opgevoerd, je voelt aan alle kanten dat het niet klopt en dat wordt langzaam ontrafeld. Dat kan Helsen kan geen ander: de spanning opbouwen en je voortdurend laten twijfelen.

Ook deze voorstelling lijkt een boodschap te hebben. De kern van al zijn verhalen is dat mensen liegen, vooral tegen zichzelf. Ze maken zich groter dan ze zijn, maar in feite zijn het allemaal prutsers. En juist de mensen die zich prutser voelen, zijn de ware sterren, omdat ze anders zijn dan anders. De tips om onaangepast door het leven te gaan zijn dan ook talrijk. Alsof Helsen wil zeggen: loop alsjeblieft uit de pas, want dan wordt de wereld een beetje mooier.

Ook in dit programma zit een oude hit die een andere connotatie krijgt. Helsen kiest nu voor ’A fa l’amore comincia tu’ van Rafaella Carra en laat zien hoe los hij beweegt. En het hoesten dat uitmondt in een choreografie voor het onwillige lijf is prachtig om te zien. Zijn hele presence is losser, maar dat past ook beter bij de iets te joviale grappenmaker die hij speelt.

Helsen is een groot talent, maar zo betoverend als zijn vorige twee programma’s was het voor mij niet.