Aartsvaders van de hiphop bezoeken jongerencentrum

„Soms wacht je maar, zonder precies te weten waarop", zegt Grand Wizard Theodore, een van de eerste dj’s die kon toveren met draaitafels. „Zo was het met hiphop. Toen het er eenmaal was, had het er altijd moeten zijn, en dat voelden niet alleen wij in New York, maar talloze jongeren wereldwijd." Het is zijn verklaring voor het immense succes van hiphop.

Samen met twee breakdancers van Rock Steady Crew, MC van het eerste uur Busy Bee, Fab 5 Freddy, bekend van de allereerste hiphop-tv-show ’Yo! MTV Raps’, en regisseur Charlie Ahearn bezoekt hij jongerencentrum Fusion in Amsterdam. Voor een hongerig publiek vertellen ze over de begindagen, en een dag later geven de dansers nog workshops. Dit alles onder de vlag van het Double Talk-festival van Paradiso.

’Wild Style’ is wat ze bindt, een film die de wereld in 1983 liet kennismaken met de hiphopcultuur, inclusief graffiti op metro’s, battles en de puinhoop van de Bronx in New York. Tijdschrift Rolling Stone plaatste Ahearns film hoog in het lijstje van belangrijkste muziekfilms ooit.

De opgeschoten tieners uit de film van toen preken nu met pioniersgezag over het verschil tussen commerciële en ’echte’ hiphop. Ze stellen tevreden vast dat hun uitvinding de wereld heeft veroverd. Hiphop is overal, in China, waar Theodore laatst was, in Afrika, zoals danser Crazy Legs met zijn elastieken benen ontdekte. En in Amsterdam, waar de met graffiti versierde jongerenruimte ze sterk aan New York begin jaren tachtig doet denken.

Toch kennen Hollandse hiphoppers niet de echte ziel van hiphop, beweert Crazy Legs, daarmee de zaaldiscussie losgooiend. De barre omstandigheden in de Bronx eind jaren zeventig en begin jaren tachtig waren onlosmakelijk verbonden met de muziek. Zodra Crazy Legs de deur uitging, moest hij vechten. Hiphop was een overlevingstechniek.

Hiphop-veteranen van Surinaamse afkomst protesteren emotioneel door te roepen dat ze begin jaren tachtig in de Bijlmer moesten rennen voor de politie, dat hun leven echt niet makkelijk is geweest en dat hiphop een uitweg was. „Die film redde mijn leven”, zegt een van hen. En ze eisen in een moeite door meer respect van de jonge generatie. „Die weten niet eens wie we zijn.”

Het gaat niet om het verleden, corrigeert Ahearn ze, ook al brengt hij zelf een nostalgiebezoekje. „Het gaat om die knul van vijftien die binnenkort briljante hiphop op ons loslaat.” Een moeder wijst alvast naar haar zoontje. Ondanks het late tijdstip zijn er kinderen bij, een baby zelfs kijkt toe vanaf een arm als nog later de tafels zijn weggeschoven en er uitgelaten wordt gebreakdanced. Om de beurt uitdagen en respect tonen voor de show van de ander.

Ondertussen toont Grand Wizard Theodore – als turntable-wonderkind vond hij het scratchen uit – zijn vaardigheden op de platenspelers.

Als de aartsvaders even later in een geblindeerde bus zijn vertrokken, en de jonge Nederlandse DJ Abstract de muziek weer in handen neemt, gaat het er alleen maar intenser aan toe. Een levendige jongerenscene keek even terug in het verre verleden maar is nu weer eigen baas in het heden.

Met een vurigheid waaraan het programma rond ’Wild Style’ de volgende avond, met een nieuwe soundtrack van het Nederlandse La Melodia, niet kan tippen.