’Alles is al gedaan, maar nog niet door mij’

Pubers zijn lastig. Ze maken lawaai. Ze ruimen niets op. Ze luisteren niet. Ze weten alles beter en ze kennen geen grenzen. Maar wie zich daar niet zo druk over maakt, ziet dat pubers juist heel erg grappig, energiek, origineel en eigenwijs zijn. Dat beeld komt naar voren in ’Pubers bestaan niet’, de voorstelling waarmee het theaterfestival Tweetakt afgelopen weekeinde in Utrecht opende.

Een onontwarbare kluwe pubers raast een uur lang over het toneel. Het zijn er dertien maar er gaan er zeker niet dertien van in een dozijn. Aan het begin van de voorstelling zitten ze naast elkaar op kale stoelen op het toneel. Niet lang daarna veranderen ze op swingende muziek in de nachtmerrie van iedere middelbare schooldocent. Daar is niet veel voor nodig. Een ballon kun je uittrekken tot een krachtig elastiek waarmee je op de rug van een buurjongen kunt knallen. Die buurjongen geeft je dan een duw, zodat je tegen het meisje naast je aanvalt. Dat meisje voelt zich aangemoedigd om op haar stoel te gaan dansen. Aan de andere kant van de rij stoelen smeren ze ondertussen elkaars spijkerbroeken in met krijt, raken ze opgewonden in elkaar verstrengeld en gaan ze zoenen. Zo ontstaat in een kettingreactie van kattenkwaad een levendige en chaotische choreografie. De hormonen gieren over het toneel.

Regisseur Alexander Devriendt gaf zijn spelers de vrije hand om zich in alle puberglorie uit te leven. Zoals in het programmaboekje staat geschreven: „We slopen de muren tussen hoe we zijn op een podium en ernaast.” Juist daardoor is de groep hartveroverend. ’Pubers bestaan niet’ laat zien dat het grenzeloze gedrag een gezonde ontdekkingstocht is. Als je erachter wilt komen wat wel of niet bij je past, moet je het risico opzoeken. Ja toch? Zoals een meisje in de voorstelling zegt: „Alles is al gedaan. Maar nog niet door mij!”

Tweetakt heeft dit jaar als motto: ’hoop en verlangen in tijden van crisis’. Met voorstellingen waarin jongens en meisjes op het punt staan om uit te breken en groots en meeslepend te gaan leven. Titels als ’Weg!’, ’Rennen’, ’Drempelen’, ’Rommelkabinet’, ’I hate you more’, ’Alleen op de wereld’ of ’Wie weet overleeft de begeert me’ laten daar geen misverstand over bestaan. Tussendoor is het aangenaam vertoeven in het festivalcentrum op de Neude, met een Onderwaterfanfare, Groenteorkest, Knuffelautomatiek of Verveelkas over ’het nut van verveling’. En wie wil weten hoe spannend het leven is als kinderen de macht krijgen, moet het avontuurlijke ’Candyland’ van Bontehond zeker niet overslaan.