Wanhoop en waan in de zompige hel van Thailand

De Belgische filmer Fabrice du Welz – die eerder indruk maakte met de horrorfilm ’Calvaire’ (2004) – speelt in op de angst voor vreemde buitenlanden in ’Vinyan’; een film waarmee de Thai toch echt niet blij zullen zijn. Welz doet dan wel niet aan majesteitsschennis, zijn Thailand is een duistere, zompige hel.

Jeanne en Paul Bellmer, een Frans-Engels echtpaar, hebben een half jaar eerder, bij de tsunami op Tweede Kerstdag 2004, hun negenjarige zoon verloren. Ze verblijven nog steeds in Phuket, want zij hebben nog niet de stap kunnen zetten om zonder kind naar huis terug te keren.

Dan meent moeder Jeanne op een in Burma opgenomen filmopname haar zoontje terug te zien. Ze is ervan overtuigd dat hij niet verdronken, maar verhandeld is. Het echtpaar schakelt een Thaise handelaar in, luisterend naar de omineuze naam Thaksin Gao. Hij kan hen naar Burma begeleiden, maar daar moet natuurlijk wel veel voor betaald worden.

]]>

Hun reis naar het hart van de duisternis (horror, horror) begint haast ontspannen met een boottocht langs schitterende groene oevers. ’s Avonds op het strand is Jeanne getuige van een mooi dromerig ’vinyan’ ritueel, waarbij lampionnen in de lucht weg drijven om onrustige geesten te kalmeren.

Maar langzaam wint de vervreemding van de schoonheid. Du Welz en cameraman Benoit Debie bouwen de beklemming, angst, en groeiende waanzin op van dit rouwende echtpaar dat steeds verder van de beschaving vandaan raakt. De half wakende half dromende vrouw raakt dat amper, die is zichzelf al eerder kwijtgeraakt. De man verzet zich wel.

De wanhoop en waan van de rouw weet Du Welz mooi te vangen in regen, zweet en duisternis, maar er gaat je ook steeds meer tegenstaan in de aaneengeregen griezeligheden. Tandeloze vrouwen barsten zomaar in duivels gelach uit, door een kier in de deur stuit de man op een mysterieus seksritueel, de gidsen gaan er ’s nachts met het geld vandoor.

Midden in het oerwoud vinden ze een spookachtige ruïne en een massa wit geschminkte, kwaadaardige kinderen, die allemaal niet de zoon zijn. Tegen die tijd ben je kwijt of dit nu de werkelijkheid of een nachtmerrie verbeeldt, maar je maakt je er niet echt druk om dat het echtpaar zelf dat ook niet meer weet.