Genieten van de warme hectiek van de Duvals

De Franse regisseur Rémi Bezançon is met zijn zalige tweede film ’Le Premier Jour du Reste de ta Vie’ genomineerd voor negen Césars, zeg maar de Franse Oscars, die morgen worden uitgereikt.

Het speelse familieportret is een van de heerlijke verrassingen van het nog prille filmjaar.

Opmerkelijk is dat ’Le Premier Jour’ behalve vijf nominaties voor Beste Film, Regie, Scenario, Muziek en Montage ook vier nominaties voor de hoofdrolspelers opstreek.

Het gaat om oudgediende Jacques Gamblin die een prachtige rol speelt als de vader, een taxichauffeur, die we misschien één keer in zijn taxi treffen, en die verder op geen enkele manier voldoet aan het clichébeeld van de vrije jongen met de ordinaire kleding en de grote bek. Alleen dát al is een verademing.

Geleverd door Filmtrailer.com ]]>

We treffen vader Robert en moeder Marie-Jeanne in het volle familieleven, met drie puberende of nog napuberende kinderen. Ze worden zo fijntjes gespeeld door acteurs Pio Marmaï en Marc-André Grondin (als de twee zonen) en Déborah François (als de opstandige dochter) dat ze alle drie een nominatie kregen in de categorie ’veelbelovend’.

Om de bonte buitelingen van het gezin gedurende twaalf jaar (1988-2000) vorm te geven, belicht scenarist en regisseur Rémi Bezançon steeds een speciale dag uit het leven van een van de gezinsleden. De ene keer gaan we mee met de oudste zoon, die in 1988 op kamers gaat, en het gezin dus verlaat. De andere keer zien we het familieleven door de ogen van zijn jongere broer die in 1996 na wat tegenslag juist weer thuis komt wonen. De jaren negentig leren we vooral kennen via Fleur, de 16-jarige, heftig puberende dochter met de Kurt Cobain outfit.

En dan begint na verloop van tijd ook de vrij ingenieuze werkmethode van Bezançon op te vallen. Hij toont wel de eerste zoen, dus het begin van een situatie, maar niet de tussenliggende fase die naar de bruiloft leidt. ’Le Premier Jour’ heeft daardoor niet alleen een ongelooflijke Schwung, maar ook steeds iets onverwachts.

De film maakt vooral ook indruk als een geestig en gevoelig portret van een vijfkoppig gezin die met al z’n warme hectiek voor vele herkenbare situaties zorgt, en voor een verbluffend soort alledaagse poëzie. Zoals de lucht die door vader in het kussentje wordt geblazen en die na zijn dood door zijn vrouw stilletjes wordt ingeademd. Het beeld is hemeltergend mooi.