Braziliaanse poëzie en muziek onder plafond vol scheuren

De Roode Bioscoop aan het Amsterdamse Haarlemmerplein is volgens de eigen website ’een van de mooiste en intiemste theaters van Amsterdam’.

Intiem is het zeker, zeg maar gerust: klein en bouwvallig. Maximaal vijftig bezoekers zitten op klapstoeltjes, onder een plafond met grote scheuren. Een theater waarvan je dacht dat ze niet meer bestonden.

Theatergroep Flint, voorheen De Gebroeders Flint, heeft hier al jaren zijn vaste speelhuis. De groep, met Felix Strategier als artistiek leider en drijvende kracht, maakt er zijn muziektheater gebaseerd op poëzie. Vaak Nederlandse: Achterberg, Van Ostaijen, Slauerhoff. Maar ook vertaalde buitenlandse: Ierse dichters als Seamus Heaney en James Joyce, of de Zuid-Afrikaanse Ingrid Jonker.

Nu is de Braziliaanse dichter Carlos Drummond de Andrade aan de beurt. Hij heeft in Nederland grote bekendheid gekregen door de documentaire ’O Amor Natural’, die Heddy Honigmann in 1996 maakte over zijn erotische poëzie. De gedichten van Drummond spreken grote groepen mensen aan, en dat is volkomen terecht. Ze zijn meestal zeer toegankelijk maar ook beeldend, gelaagd, intrigerend.

Flint maakt van poëzie muziektheater en doet dat met overtuiging en kennis van zaken. Voor ’Midden op de weg’ is een uitstekende groep muzikanten bijeengebracht, onder meer de Braziliaanse gitarist en cavaquinho-speler Nelson Latif. De schrik slaat je om het hart als de muzikanten aan het begin van de voorstelling met hoedjes op aan de barzitten, Felix Strategier snurkend op een kruk. ’Muziektheater met een Latijns-Amerikaanse inslag’ kan gemakkelijk overslaan naar tenenkrommende nostalgische kitsch.

Maar het komt goed, en meer dan dat. Percussionist Alan ’Gunga’ Purves is een meester in zijn vak en tovert desnoods een jankende hond of een poepende ezel uit zijn instrumenten. De trombone in de handen van Wolter Wierbos kan smeken en klagen, soms zo zacht dat je hem nauwelijks hoort. De muziek past wonderwel bij de poëzie en leidt er soms wat van af. Maar dat mag bij deze voorstelling. Tekst en muziek zijn hier gelijkwaardig, al is Strategier meer acteur dan zanger.

’Midden op de weg’ is niet vernieuwend, het is ouderwets theater, in dat gammele zaaltje. Het is wat je ongeveer kunt verwachten als je Flint eerder hebt zien spelen. Maar het is prachtige poëzie en prachtige muziek; het is een voorstelling die je in het hart raakt, en dat is een kunst die niet veel theatermakers verstaan.