Archief: Het Baantjermuseum: zijn wapenstok én typemachine

Appie Baantjer heeft zijn eigen museum. Eergisteren opende de 84-jarige een expositie over zijn leven als politieman en schrijver. Waar anders dan in de Amsterdamse Warmoesstraat.

Bezoekers, die alleen worden toegelaten als ze een Baantjerrondleiding hebben geboekt, melden zich op nummer 66. Daar zit café Heffen, oud-Amsterdams in de beste Baantjer-traditie. Het Baantjer Museum bevindt zich in de kelder, die is ingericht als bruin café. In vitrines staan de getuigen van de twee levens van Appie Baantjer: de politiesabel, mobilofoon en wapenstok, maar ook de typemachine en Russische en Chinese uitgaves van zijn boeken.

In de verste hoek van de kelder, ligt het meest bijzondere voorwerp. Kleine mensen moeten even op hun tenen gaan staan, maar dan staan ze oog in oog met een origineel manuscript van de immens populaire schrijver, die ruim zeven miljoen boeken verkocht. De serie Baantjer liep twaalf seizoenen. Naar de best bekeken uitzending keken ruim drie miljoen mensen.

Het manuscript in het Baantjermuseum tilt een tipje van de sluier op over de werkwijze van de schrijver. Appie Baantjer gaat gestructureerd te werk, elke pagina krijgt een eigen code. Met pen corrigeert hij wat hem niet bevalt in de tekst. Bijvoorbeeld: „De Cock genoot, zijn humeur had de structuur van een barometer.” Het woord structuur streepte Baantjer door en verving het door ’eigenschappen’. De tekst gaat verder: „Zijn gezicht stond op storm, maar in de koestering van het milde zonlicht fleurde hij op.”

Een andere schat op de expositie is de typemachine waarop de schrijver tientallen boeken van zijn 69 titels omvattende oeuvre tikte. In begeleidende teksten vertelt Baantjer over zijn noeste arbeid, altijd in de avonduren en de weekends, naast zijn werk als politieman. Baantjer: „Ik ga achter de machine zitten en leg ergens een lijk neer. Soms rolden er in enkele uren wel tien pagina’s uit de machine en dan voelde ik me lekker. Maar een andere keer zat ik twee uur te klooien en rukte ik steeds weer een velletje met enkele zinnen uit de machine. Dan hield ik er ook mee op.”

Baantjer toonde zich vereerd dat er een tentoonstelling voor hem is ingericht. „Al is het vreemd dat er een museum komt voor een man die nog in leven is”, aldus de schrijver.