Gainsbourg blijft hangen in mist van Gitanes en gevierdheid

Underground-hero als hij altijd al was, is de Franse zanger en componist Serge Gainsbourg ook in Nederland wat in vergetelheid weggezakt.

Zijn vrouwen – ex Jane Birkin en zeker dochter Charlotte – zijn grotere sterren nu. Maar ooit berichtte zelfs de Libelle over Gainsbourg.

]]>

De ongeschoren Gainsbourg met dat schandalige liedje (’Je t’aime’ etc), die Gitanes, wijn en vrouwen verslond, zorgde dertig jaar terug voor het oh-la-la in brave bladen. En veel oh-la-la was het ook met Gainsbourg. Op YouTube stuit je al gauw op vele versies van zijn ontmoeting op tv met Whitney Houston, toen die nog broodnuchter was, en de heel dronken Gainsbourg binnen een paar minuten met dubbele tong meldt dat hij het met haar wil doen.

Maar dat is niet direct de Gainsbourg waar de Franse regisseur Joann Sfar (bekend van zijn strip ’De kat en de rabbijn’) in geïnteresseerd is. Al zoekt hij ook niet naar de echte, zo meldt hij in een tekst na de film. Hij zoekt naar de leugenaar, de kunstenaar, de mythe.

Sfar begint zijn biopic voor de oorlog als Serge door zijn vader op de huid gezeten wordt om goed piano te leren spelen, terwijl hij zelf liever tekent en over het strand zwerft. De vader zal hem pas prijzen als Gainsbourg met zijn liedjes Brigitte Bardot weet te versieren.

De jonge Serge bestrijdt zijn verlegenheid met pikante tekeningen die hem gewild maken bij zijn klasgenoten. Zijn fantasie is groot, getuige het enorme eivormige hoofd dat van een nazi-affiche afstapt en hem naar huis begeleidt. Later zal een even reusachtige mug hem steeds opjutten als hij zich weer eens in lammeligheid weg laat zakken.

Sfars surrealistische vormgeving prikkelt. Elmosnino lijkt sprekend op Gainsbourg, maar na de fantasievolle eerste scènes beperkt het verhaal zich al gauw tot liedjes en meisjes. Heel leuke liedjes en heel mooie meisjes, maar de man zelf blijft toch in die mist van Gitanes en gevierdheid hangen. Voor het genie Gainsbourg kun je beter naar YouTube. Vooral de clips met Brigitte Bardot en France Gall brengen je zo in de zoete, zuchtlustige jaren zestig.