’Met deze gelei zit ik ineens weer in mijn Swiebertje-pyjama’

„Op mijn vierde zijn mijn amandelen eruit gehaald, aansluitend werd ik verkouden en ben ik mijn reuk verloren. Dat wisten we toen nog niet, alleen viel het op dat ik zo lastig werd met eten.

Van huis uit heb ik juist heel erg meegekregen dat eten belangrijk en gezellig is, maar voor mij ging eten een heel andere rol spelen. Reuk bepaalt voor minstens 90% wat je proeft. Ik schijn als driejarige in een volle kamer met verjaarsvisite eens heel hard te hebben gefluisterd dat iemand zo naar snert rook. Daardoor weten we dat ik dus ooit wél heb geroken.

Ik heb er een boek over geschreven, ’Het mysterie van de reuk’, waarvoor ik heel veel mensen zonder reukvermogen heb gesproken. Wat me opviel, was dat iedereen z’n plezier in eten verloren was, terwijl ik juist dol ben op koken en verslaafd aan kookboeken. Wat ik anders doe? Ik gebruik veel dingen als peper, gember, wasabi en mosterd, die prikkelen letterlijk een zenuw in je gezicht.

Dankzij veel kookboeken lezen, heb ik een goed gevoel voor verhoudingen ontwikkeld. Maar voor de zekerheid laat ik mijn kinderen proeven, die kunnen allebei juist heel goed ruiken. Vooral mijn dochter kan goed onder woorden brengen of iets te flauw of te zuur is.

Mijn enige echte smaakherinnering is dat ik als kind met een Swiebertje-pyjama een boterham met lekkere rode jam zat te eten. Jaren later, toen ik in de verpleging werkte, kreeg ik in het ziekenhuis een kuipje jam in handen. Met één hap zat ik ineens weer in dat pyjamaatje. Het bleek aalbessengelei. Omdat je het in Nederland bijna nergens kunt krijgen, ben ik het zelf gaan maken.”