Magische race tegen de tijd

Terry Gilliam werd bij de productie van zijn magische nieuwe film ’The Imaginarium of Dr. Parnassus’ geconfronteerd met de dood van zijn 28-jarige hoofdrolspeler Heath Ledger.

In plaats van het project af te blazen, en honderden medewerkers naar huis te sturen, bedacht hij een indrukwekkende nieuwe vorm om de film met respect voor de overledene te voltooien.

Ongelooflijk, hoe soepel collega-acteurs Johnny Depp, Jude Law en Colin Farrell afwisselend in Ledgers rol kruipen van de mysterieuze jongeman die aanspoelt bij een rondreizend theatergezelschap in Londen. Gehuld in een smetteloos wit pak, als een engel die zojuist is neergedaald op aarde, besluit hij Dr. Parnassus, de eigenaar van het theatertje, te hulp te schieten. Duizenden jaren geleden heeft Parnassus – in ruil voor onsterfelijkheid – de toekomst van zijn geliefde dochter verpatst aan de duivel. De zestiende verjaardag van het meisje nadert. Het duurt niet lang meer voordat de duivel, een geestig rolletje van Tom Waits, haar komt halen.

]]>

Tegen de achtergrond van deze faustiaanse fantasie ontspinnen zich de wonderlijkste taferelen. Zo beschikt het openlucht theatertje over een magische spiegel. Wie daar doorheen stapt, komt in een wereld terecht die geregeerd wordt door de verbeelding. Je kunt er op een lange ladder naar de wolken klimmen.

Op een fluitje wordt Beethovens ’Ode an die Freude’ geblazen. En als Ledger als de mysterieuze jongeman in de spiegel kijkt, is hij enigszins van gedaante veranderd. Deze Tony lijkt nu een beetje op Johnny Depp. En weer later lijkt hij op Jude Law. In de magische wereld achter de spiegel is het rollenspel volkomen aannemelijk. Wat een geluk dat Gilliam zijn film in dit surrealistische decor situeerde, en het plotselinge overlijden van zijn hoofdrolspeler op inventieve en ontroerende wijze kon opvangen.

Waarom zijn er eigenlijk alleen maar schommels voor kinderen en niet voor volwassenen, is een vraag die na het zien van Gilliams ’Imaginarium’ blijft knagen.