Bankrovers moorden voor hoge kijkcijfers

recensie Misdaad is zo simpel.

Emil en Oleg, twee grappige en goedbedoelende, hoewel een beetje ruwe bankrovers uit Oost-Europa, schakelen op hun hotelkamer in New York per ongeluk het verkeerde televisiekanaal in en hun lot is bezegeld. Het bekijken van een talkshow waarin een wegens ontoerekeningsvatbaarheid niet veroordeelde psychopathische moordenaar vertelt de filmrechten op zijn slachtpartijen voor een miljoen te hebben verkocht, maakt op het duo evenveel indruk als een pokémon-aflevering op een kleuter. En als slachtoffers van de gewetenloze strijd om hoge kijkcijfers gaan ze moordend en zichzelf filmend op zoek naar faam en rijkdom. Met dank aan Andy Warhol: ,,In de toekomst zal iedereen vijftien minuten beroemd zijn''.

Regisseur en scenarist John Herzfeld heeft serieuze bedoelingen met '15 minutes'. Hoog tijd is het om de neerwaartse spiraal waarin het geweld in de media de westerse samenleving stort, aan de kaak te stellen. Tijd is het voor een film met een boodschap. En hoe kan al die schandalige exploitatie mooier aangevallen worden dan met een thriller over twee gekken die op hol slaan, een spoor van lijken achterlatend?

Emil en Oleg hebben het prachtige plan opgevat zich na hun misdaden te laten vangen, zich dan gek te laten verklaren, om vervolgens weer in vrijheid te worden gesteld omdat ze toch niet echt gestoord zijn. Van de achtervolgende detectives (Robert De Niro en Edward Burns) tot de door 'Frasier'-ster Kelsey Grammer gespeelde tv-presentator die, met pijn in het hart natuurlijk, de snuff-movies van het tweetal aankoopt, trekt in '15 minutes' niemand de briljante logica van die redenering in twijfel. En ook Herzfeld zag geen problemen in deze premisse, maar hij had natuurlijk wel wat anders aan zijn hoofd. Het vergt heel wat inspanning van een regisseur om een acteur als De Niro de saaiste en minst geïnspireerde rol van zijn carrière te laten spelen.